بازگشت

منوچهر آتشی

(۲ مهر ۱۳۱۰ تا ۲۹ آبان ۱۳۸۴خورشیدی)

مگر نه این همه راه آمدم نشانی‌ی خانه‌ی خویش از تو بپرسم ؟

بپرسم : از کدام کوچه به میدان کوچک شهر می‌رسم

                                    [ـ به سلام‌های بی‌سووال ـ

و کدام کودک مرا به سمت نخل کهن‌سالی‌ می برد

که مثل همیشه نخستین شنونده‌ی آواز بامدادی‌ی نخستین چکاوک بیدار باشم ؟

[خودم کاشتمش هسته‌ی رطبی که نیم‌روزی تابستانی خوردم

به سایه ی سدری که یادگار زنده‌ی نیای سومم بود

 و ندیده بودمش که بروید کی  و آبش بدهد کی

 اما

 خودم کاشتمش . . .!]

این همه راه آمدم نیامده باشم که پیرزنی تاریک

مرا به کوچه‌ی بن‌بستی اشاره دهد:  به خانه‌یی که درِ پشتی‌اش به گورستان قدیمی‌ی شهری ــ که روزگاری دور، روستای کودکی‌ی من بود ــ یک راست باز شود،

و من همیشه

در شخم‌های تازه‌ی پاییزی ــ همیشه ــ نخستین شنونده ی آواز بامدادی‌ی نخستین چکاوک بیدار بودم

(درنگ کرده    برمیله‌ی بلوری‌ی پروازش)

.  .  .  . .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

آمده بودم از تو نشانی‌ی "خشت نخستین" بپرسم

نه این که بخوانم بر لوحه‌ی فرسوده‌ی گوری که:

"در روز دوم مهر ۱۳۱۰ ــ به روایتی ۱۲ شمسی ناکام و ناگهانی .  .  .  .  ."

□

این همه راه آمدم که کوچه‌ی قدیمی‌ی پایم را پیدا کنم

و کودکی جدا شود از جمع بی‌کارهای میدان

به سمت خواهش چشمم .  .  .  .  .

دی ماه ۱۳۷۶ ــ بوشهر

چهار هایکو از  رضا آشفته

هایكو – ٥

بربطی نازک دل

ترانه می خواند

                        کوچه به کوچه

هایکو - ٣٤

زبان گنجشک را می فهمم

نشسته

در سکوت خانه ام

هایکو – ٩٦

ماه دست هایم را می گیرد

در امتداد شب

یک کلبه

هایکو - ١١٤

همهمه‌ی گنجشک‌ها

                        سحر می آید

                                شیرین به خانه

روياي من

محمود فلکی

روياي من

در همين سوي وقت، که تنم

با عقربه‌ي ساعت نمي‌چرخد،

چرخ مي‌خورد دور ِ نيمه‌ي ديگر ِ زمين:

در خيابان ِ سيزده‌ ساله‌گي‌ی تمام زنان جهان دراز مي‌کشم

مانند نامي فراموش شده

مي‌غلتم بر عبور ِ گردوهايي که قرار است

آينده‌ي پستان‌ها را

در تکرار ِ عشقي مکدر، دست‌آموز کنند.

روياي من

شکل ِ واقعيتِ من است؛

چرا که هست، مثل خودم

که هستم

در شادي‌ی ميان ِ دو خالي

در مرزِِِ جاري‌ی ميان ِ زبان و پوست

که درس ِ اول ِ آهسته‌گي ست

در دايره‌یي از شتابِ خواهش.

روياي من

در تکه‌یي از چيزي که حوصله‌ي وقت را خلاصه‌ي شوق مي‌کند

آينه‌یي مي‌سازد

رو به سکوتِِ هرگز

و شادي‌ی هميشه‌؛

و من ميان ِ همه‌ي آينه‌ها پيدا مي‌شوم

و راز ِ شدن را در واژه‌‌یی مي‌يابم

که از خالي، خيال مي‌سازد.

اکتبر ۲۰۰۶ ـ هامبورگ

پلک جاده می‌پرد

ثریا داودی صوله

پلکِ جاده می‌پرد

یعنی تو برمی‌گردی

و من میان کلمات سیبی گذاشته‌ام

حرفی به چراغ همسایه بیاویز

و تمام فعل‌‌ها را به سپیدی‌ی صلح بسپار

دست‌هایی که پیر شدند

خواهند گفت

چقدر آن  دو عقربه را گرم نگه داشته‌ام

چروک گیاهان را بگیر

کمی بهار به دست‌هایت بمال

اگر توانستی

آن تعویذ کهنه را به پنجره بیاویز

روزهای خوش را گچ گرفته‌ام

کوچه‌های خالی را پر از مستفعلن کرده‌ام

کفش‌های فلسفه را واکس زده‌ام

مانده پیراهنِ سیاهِ جاده!

می‌خواهم پایان تمام جمله‌ها را پرنده بگذاری.