_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

   شماره‌ی ۷۲۴ ـ جمعه ۲۴ بهمن ۱۳۹۳

  No. 724 - Friday 13 February 2015

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

       

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

 


نادر نادرپور

[ ۱۳۷۹ ـ ۱۳۰۸ خورشیدی / ۲۰۰۰ ـ  ۱۹۲۹میلادی]

پاییز

 

۱

زمین به ناخن باران ها

تن پر آبله می خارید

به آسمان نظر افکندم

هنوز یکسره می بارید

شب از سپیده نهان می‌داشت

تلاش لحظه‌ی آخر را

ز پشت شاخه‌ی مو دیدم

کبوتران مسافر را

هنوز از نم پرهاشان

حریر نرم هوا تر بود

هزار قطره به خاک افتاد

هزار چشم کبوتر بود

 

۲

نسیم ظهر خزان ، آرام

چو بال مرغ صدا می‌کرد

هوا ، سرود کلاغان را

به بام شهر ، رها می‌کرد

به زیر ابر مسین ، خورشید

سر از ملال ، به بالین داشت

ز نور مفرغی اش ، آفاق

لعاب ظرف سفالین داشت

چو قارچ های سفید از جوی

حباب ها همه پیدا شد

چو قارچ های سیه در کوی

هزار چتر سیه وا شد

 

۳

غروب ، گرد بلا پاشید

به شاخه ها تب مرگ افتاد

به زیر هر قدم باران

هزار لاشه‌ی برگ افتاد

افق در آن شب ابر آلود

به رنگ تفته‌ی آهن بود

ستاره ها همهگی خاموش

دریچه ها همه روشن بود

به کوچه ها نظر افکندم

هنوز کفش کسی جز من

به خاک ، سینه نمی مالید

نسیم کولی‌ی سرگردان

کنار کالبد هر برگ

غریب و غمزده می‌نالید

 


















هوشنگ بادیه‌نشین

[ ۱۳۵۸ ـ ۱۳۱۴ خورشیدی /  ۱۹۷۹ ـ ۱۹۳۵ میلادی]

سه شعر

 

۱

بانوی دریا،  به روی بالش قو آرمیده

بر در استاده کنیز، ساحل‌اش در پاسداری

پرده‌ها افتاده، درها بسته، روزن‌ها گرفته

بارگاه آب را آویخته، مه چلچراغی

بادِ مهمان شب بخیری گفته و آهسته رفته.

 

 

۲

استخوان من

 

استخوان من، قلم، بشکست

خون من مرکب بود و پایان یافت

و کاغذ چون کفن با پیکرم پوسید

 

۳

ایست!

 

ایست!

قطار می رسد

مسافران شب سوار می شوند

ایست

قطار می بّرد

مسافران روز را

ایست!

ایست!

راه دو ایستگاه را

هزار سال رفته اند

( هزارها)

یکی از این سفر ثمر گرفت

دلم دگر از این سفر گرفت . . .


 

رزا جمالی

اوين

 

شطرنجي‌ی يك خط شكسته نيستي ، تو!

خوابي كه در آسمان چروك شد هم نيستي تو!

همين آبي‌ی وحشي

زمينِ منجمدي

كه يخ بسته است بر پلك‌هام كه خواب ديده‌اند آن روز را كه نبود . . .

 

 

همين‌ام

كوهِ تمام‌ام

دامنه‌ات كه يادت نيست!

 

 

گرما از پنجره‌ها كلافه‌ترم كرده‌است

صبح نوش‌داروي من نيست

خواب تمام است!

 

 

امروزصبح همه چيز بي‌سابقه بود

شكل عجيبي از آن لحظه بود

شايد. . . !

حتّا پرنده‌هام ورد را گفته بودند.

           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

   شماره‌ی ۷۲۴ ـ جمعه ۲۴ بهمن ۱۳۹۳

  No. 724 - Friday 13 February 2015

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

 

 نمونه‌هایی از سروده‌های شاعران سده‌ی ششم قمری /  دوازدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



اثیر اخسيكتى‌‌

اثيرِ الدین ابوالفضل محمد اخسیتکی

[سدهی ششم قمری / دوازدهم میلادی]

 

۱

بنامیزد بنامیزد زهى خورشيد گل‌رنگ‌اش

به‌خرواران شكر پنهان بود در پسته‌ى تنگ‌اش‌

چو از دشنام او در جنگ گوش‌ من شكر خايد

دهان بر هم زنم گويم زهى شيرينى‌ى جنگ‌اش‌

چو زر فرزند سنگ آمد چرا مشفق نمى‌گردد

بر اين رخساره‌ى زرين دلِ بى‌رحمِ چون سنگ‌اش‌

دل و دين‌ام به يـغـمـا برد‌،  پس‌ تاوانْ‌ش‌ بستانم

چو بر لشكر گهِ يغما حَشـَر سازد شهِ زنگ‌اش‌

ز رشكِ صورت او روحِ مانى آب شد جمله

بدان تا فرصتى يابد بشويد نقشِ ارژنگ‌اش‌

 

 

۲

خَـه‌‌ خَـه آن سوسنِ سيرآب‌اش‌ بين

هـَى آن سنبلِ پـُرتاب‌اش‌ بين

چُستى‌ى سروِ چمان‌اش‌ ديدى

مستى‌ى نرگسِ پـُر خواب‌اش‌ بين

خنده‌يى زد صدف لـعل گُـشـاد

رشته‌ى لـولـوى خوشاب‌اش‌ بين

ديده‌اى آينه‌ى چهره‌ى وى

عكسِ خورشيدِ جهان‌تاب‌اش‌ بين

پسته‌ى بسته دهان، آن‌گه نـُقل

از مى  آلوده دو عناب‌اش‌ بين

دلبران را رَسـَنِ مشك بس‌ است

  چنبر غالیه‌ی ناب‌اش بین

تازه كن نور در قنديلِ بـَصـَر

ركعتِ طــاقِ دو مـحـراب‌اش‌ بين

چه‌كنم قصه زسر تا به قدم

فتنه‌ را ساخته‌ اسباب‌اش‌ بين

گر نديدى تنِ بى توشِ "‌اثـيـر"

كمرِ لاغرِ بـى تاب‌اش‌ بين












۳

همی نفر نفر آید به ساحت من

از این نفر نفر ای دوستان، نفیر نفیر

چو چرخ بی سر وپای‌ام چو خاک بی‌دل و زور

ز خاک دیرنشین و ز چرخ زود مسیر

فلک به تعزیت عمر من در این ماتم

قبای ساده ی خود را فرو ز دست به قیر

غبار رَکضَت  این ابلقِ سوار شکن

ببرد خواب و قرارم ز دیده‌گانِ قریر

چمانه‌ی فلک از صفوِ خرمی تهی است

خزانه‌‌ی زمین  از نقد مردمی‌ست فقیر

مخواه شیر ز فرزند خواره‌ی ما در طبع

چو شیر گشت عذارت بدار دست ز شیر

 

۴

سوزی‌ست مرا در دل، دانی که چنان سوزی

سوزی که وجود من بر باد دهد روزی

در هم زده کارِ من چون خطّ ِ معمایی

سرگُم شده حال من چون نکته‌ی مرموزی

چون شاخه‌ی بر آتش می‌نالم و می‌سوزم

دیده قَدَحِ اشکی دل مجمرِ پُر سوزی

گویند که با آن دل شاد است فلان، نی نی!

چون شاد توان بودن در دستِ غم اندوزی ؟

ز آن دوست عجب دارم، کـ او گفت اثیرا ! دل!

ای دوست کدامین دل؟ خصمی‌ست جفا توزی !

 

 

۵

ای شمع زرد روی که در آب دیده‌ای

سر خیل عاشقان مصیبت رسیده‌ای

فرهاد وقت خویشی می سوز و می‌گداز

تا خود چرا ز صحبت شیرین بریده‌ای

یک‌شب سپند آتش هجران شوی چه باک

شش مه جمال وصل نه آخر تو دیده‌ای

یاری به باد داده‌ای ار نه چرا چو من

بدرنک و اشکبار و نزار و خمیده‌ای

آن را که نور دیده گمان برده‌ای تو خود

دایم در آب دیده از آن نور دیده‌ای

مرغی چنین شگرف که در حد خود تو‌ای

پروانه را به هم نفسی چون گُزیده‌ای

آری تو خود چو از مگسی زاده‌ای به اصل

امروز نیز با مگسی آرمیده‌ای


         
       

بالای صفحه