_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۷۳۰ ـ جمعه ۷ فروردین ۱۳۹۴

  No. 730 - Friday  27 March 2015

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

       

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

 



یداله رویایی

سه شعر

 

۱

لب‌ریخته ۲۰

(تنگیِ‌ی میدان)

 

چرخ

صورتِ حاکم

جنبش ِ آسان ِ جان میانهی دندان

 

دشت

دانش ِ آهو

ماندن ِ ترکیبِ تن به تنگی‌ی میدان

 

۲

لب‌ریخته ۲۱

 

آن‌گاه
مزرعه بگذاشتم
وز جذبه‌ی نعل‌های ریخته بگذشتم
آن‌قدر که آئینه قفای من می شد

افتادم
جایی که شیهه‌های ناتوان افتادند
افتاده بودند از بار
هر بار
ستاره سُرخ می شد از پیغام

 

۳

دل‌تنگی‌ ۶  

(به اتفاق و همسراییی فروغ فرخزاد) 

  

 

 

شب، در گریز اسب سیاه

یک صف درخت باقی می ماند

در چهار کهکشان نعل،

 یک صف درخت

بی شیهه می‌گذشت

 

رگِ بریده دهان باز کرد وریخت

افق دراز،

دراز

درازِ لخته لخته، درازِ مذاب.

 

زنی در اصطکاکِ ران‌هایش

                       گُر می گرفت

ستاره‌یی رسیده، در تهِ خود چکه کرد

صدایی، از سرعت پرسید :

کجا ؟

کجا ؟

اما جواب،

گذشتن بود

 

و در گریزِ اسب سیاه،

سرعت پیاده می رفت

سرعت، صف ِ درخت بود

                  که می ماند 

 

 










 

 

فرامرز سلیمانی

دو شعر

 

۱

شاعر به رویاها پناه می‌برد . . .

پری را در تاریکی به آغوش می‌کشد . . .

از پنجره پرنده‌یی به پرواز می‌آید . . .

با سوسن پگاهی می‌آید عشق آی عشق . . .

و کهکشان نور در چشمان شاعر می‌درخشد

۲

با باد، خاکستر

 

برهنه،

زیر باران،

تن شوی!

بهار، شبیخون زده است.

 

بهار

    شبیخون،

              زده است.

 

تنی،

میان شعله،

در هجوم نگاه،

بی تفاوت،

         می‌سوزد

 و باد،

                     خاکستری شده است.


 

کبرا امین سعیدی (م. شهرزاد)

سه پاره از ده پاره‌ی شعر

سفر اوّل

 

۱

اسبم را زین کرده‌ام

صدای سم‌اش به روی چمن‌های یخ زده

صدای قصه بود

در قصه برف بود

اسب بود

گریه‌ی طفل بر روی زمین‌های بایر

 

۲

اسبم را زین کرده‌ام

در این سفر

گونه‌های‌ات را به یاد می‌آورم

در گرماگرم خوب غم

در اسارت ساقه

صدای چکیدن خون از سقف

بیشتر از قتل عام کبوتران بر بام است

تنها راه را اسب می‌داند

 

.

.

.

 

۱۰

به دنبال صحرا دریاست

و می‌دانم

شروع دریا از خانه‌ی توست

موهای‌ام بلند است

به بلندی‌ی یال

امّا به بلندی‌ی شب‌هایی که بی راکب

اسب‌های وحشی را می‌تاختم،

                                  نیست

           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۷۳۰ ـ جمعه ۷ فروردین ۱۳۹۴

  No. 730 - Friday  27 March 2015

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

 

 نمونه‌هایی از سروده‌های شاعران سده‌ی ششم  قمری / دوازدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود




فلکیی شروانی

نجم‌الدین ( افصح‌الدین) ابوالنظام محمد فلکی‌ی شروانی

 [ سده‌ی ششم هجری قمری / دوازدهم میلادی]

 

۱

چهره‌ی با جمالِ تو مایه دهد جمال را

غبغبِ چون هلالِ تو بدر کند هلال را

تا رخِ تو به دل‌بری دایره‌ی جمال شد

ساخت زمانه از رخت نقطه‌ی فتنه خال را

عینِ کمال بسته باد از رخِ با جمال تو

ز آن که کمالِ عاشق‌است آن رخ با جمال را

نعمتِ وصل‌ات ار شبی روزی‌ی من کند فلک

باز رهانم از هوس، این تن چون خلال را

گر به هزار جان مرا دست رسد به جان تو

از پی‌ی تو فدا کنم شُکر شب وصال را

نی نه من‌ام که وصل تو روزی‌ی چون منی شود

طبع تو کی محل نهد این سخن محال را

با غم هجر تو مرا تاب نماند و کی بود

طاقت بازِ تیز پر کبک شکسته بال را

ای فلکی غلام تو، چون فلکی به سر کشی

بس، که غلام شد فلک شاه فلک خصال را

 

۲

جانا به جز غم تو دلم را هوس مباد

جز تو کسم ز جور تو فریادرس  مباد

هر جا که آیم و رَوَم از یار و سازِ وصل

چز لشکر ِ فراق توام پیش و پس مباد

اکنون که نیست همدم دردم وصالِ تو

جز محنتِ فراق توام همنفس مباد

گفتی که تا ز نزد تو دورم چه‌گونه‌ای

دور از تو آن‌چنان که من‌ام هیچ‌کس مباد

باری چو نیست روزی‌ی من بنده وصل تو

چونین که هست روزی هر خار و خس مباد

در شیوه‌ی فراق جز اندیشه‌ی غم‌ات

از گردش فلک فلکی را هوس مباد

۳

ای دل به عشق روی تو از جان برآمده

جان در هوای تو ز تن آسان برآمده

از خنده‌ی خیال لبِ لاله رنگ تو

در بوستان جان گل خندان برآمده

آبی که آن ز چشمه‌ی حیوان برآمدی

بر چهره‌ات ز چاه زنخدان برآمده

در حلقه‌های زلف پراگنده بر رخ‌ات

کافورِ تَر ز مشک پریشان برآمده

از اشک چشم و خون دلم خاک کوی تو

دریا شده و ز او دُر و مرجان برآمده

از بس که رنج برد دلم از جفای تو

دردت به من بمانده و درمان برآمده

تا آتش فراق تو در جانم اوفتاد

یک‌باره دود از این دل بریان برآمده

تا جعد دل‌ربای تو چوگان به کف گرفت

شور از هزار مجلس و میدان برآمده

برعکس چرخ کرته‌ی۱ پیروزه ی تو را

خورشید و اختران ز گریبان برآمده

۱. کرته: نیم‌تنه، پیراهن

 









 

۴

سودا زده‌ی فراق یارم

بازیچه‌ی دست روزگارم

 ناچیده گلی ز گلبن وصل

صد گونه نهاد هجر خارم

 بی آن‌که شراب وصل نوشم

 از شربت هجر در خمارم

 اندیشه‌ی دل نمی‌گذارد

یک لحظه مرا که دم برآرم

 ای دل سره می‌کنی چنین کن

مگذار مرا که سر بخارم

 نتوانم گفت که از غم دل

ایام چه‌گونه می‌گذارم

 از بهر خدای را نگویی

ای دل که ز دست تو چه دارم

 یک‌باره سیاه گشت روزم

یک‌باره تباه گشت کارم

این جامه‌ی صبر چند پوشم

و این تخم امید چند کارم

کارم همه انتظار و صبر است

من کشته‌ی صبر و انتظارم

دل دادم و رفت دل‌ْنوازم

غم دارم و نیست غم گسارم

عید آمد و شد جدا ز من یار

عیدم چه بود چو نیست یارم

ای آن‌که ز بیم خشم نام‌ات

گفتن به زبان همی‌نیارم

جز نقش خیال تو نجویم

بی هرچه دو دیده بر گمارم

دریاب ز بهر روز فردا

امروز مرا که سخت زارم


































         
       

بالای صفحه