_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۷۳۱ ـ جمعه ۱۴ فروردین ۱۳۹۴

  No. 731 - Friday 3 April 2015

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

       

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

 

 


منوچهر آتشی

[ ۱۳۸۴ ـ ۱۳۱۰ خورشیدی / ۲۰۰۵ ـ ۱۹۳۲ میلادی ]

پاى چكاد سبز فروردين  در آینه‌ی شبنم

 

 

بر مى خيزم وبى هوا چشم مى گردانم تا ببينم

گل سرخى را

كه كنارخوابم بود وديگر نيست

پس ناتمامى‌هاي‌ام را

حس مى‌كنم ودور دست ها را مى پايم

- مهى ، كه هراسان انگار-

برسينه مى برد

قربانى عزيزش را        تا معبد يخ

چه بگويم چه‌گونه تكلم در اين طلسم

چه‌گونه باز گردم به آب‌هاى بى سايه

اكنون كه خزيده ام از خواب

و

به جاى گل سرخ ، كنار روياي‌ام

با برگ‌هاى خاكسترى

درخت غريبى مى بينم

                بى سبزينه

در شكل پوزخندى

كه ماهى

از جنس فلزى خشك

سمت شمال سرد بيداري‌ام

                   مى تاباند

 

زانو بريده

بر آستانه‌ی بهارم

( سفربه پايان رسيده است )

فرود آى هدهد!

قاف همين‌جا وقله همين جاست

سينه اگر مهيا باشد .

               چكاد و يخ هم ، آن بالا

شراره مى‌فرستد براى اجاق شقايق

وگرنه چيست‌اند وروغن از كجا دارند

اين كوره هاى سرخ وتش چاله هاى زرد

واين حريق سبز شناور

                      كه اوفتاد به جامه‌ی جهان ؟

 

فرود آى هدهد

         كه فرود آمده‌ام

قاف و

آينه‌ی صاف همين جاست

و اینك

من

سيصد وشصت وچند پرنده‌ی سبزم

پاى چكاد سبز فروردين

              در آينه‌ی شبنم     

























حسین شرنگ

دو شعر

 

۱

قلم را بجوم

قط بزنم دستم را

بنویسم مکثی ممتد سرخ

تا صدا صدای‌ام کند شُر شُر

با جویدن ِ وا ژه ها و سا ییدن ِ سا یه ها

چقدر بجّرق‌ام

جرّقه خاموش کنم

 

۲

باران من از ابری دیگر بارید

ابری متراکم گُم

در دل ِ مردم

شارید

در رعدی خاموش برقی پنهان

از چشم های آلوده ی خسته

غرید

بر صدها سَدِ زبان بسته

و شست و شکست و برد

اوراق تاریک مقدس

آینه‌های کاذب و ایوان های منقش را

باران من از جوّ ِ جبر از تاریخ صبر از جغرافی‌ی  تحقیر

کنعان کهن را می ماند

از ابری تر ابری تازه

آواز ِ مصری‌ی خود را خواند

باران ِ من

 


 

شیدا محمدی

دو شعر

 

۱

تب و لرز در تاریکی

 

این که حرف

حرف می‌زند در من

هولی است در تاریکی

                             با تاریکی. 

 

هولی است حرف

که در تاریکی

              با تاریکی   

حرفی در من می‌زند

 

۲

هوای ملس

 

درختی زیر پوستم

ساقه‌هایش بنفش

برگ‌هایش صورتی

زرد

و کمی تاریک.

 

درختی زیر پوستم

با تاج‌های خروس

در رگ‌هایم

از زیر پوستم

                 دوستم     

                               گاهی.


           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۷۳۱ ـ جمعه ۱۴ فروردین ۱۳۹۴

  No. 731 - Friday 3 April 2015

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

 

 نمونه‌هایی از سروده‌های شاعران سده‌ی ششم  قمری / دوازدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



 

 

 

ظهیر فاریابی

ابوالفضل ظهيرالدّين طاهر فاريابى

 [سده‌ی ششم  قمری / دوازدهم میلادی]

 

۱

جانم ز عشق‌ات ای بت نامهربان برفت

اكنون بقای عشق تو بادا كه جان برفت

در سینه عشق صدر نشین شد به جای دل

صبرم چو جای خویش ندید از میان برفت

خالی نبود چهره‌ی اشك از سرشك گرم

تا ماجرای سوز من‌اش بر زبان برفت

هر قطره خون که آن ز دو چشمم در او فتاد

هجران به سخره گفت که لعلی ز کان برفت

یك شب در آمد از درم آن ماه رخ ولی

ننشست هم‌چو شمع زپا , در زمان برفت

سوزان دلم به مشعله داری رهی‌ش بود

کـ از تن روان به خدمت سرو روان برفت

گفتم كه غمزهْ‌ی تو مرا كشت, رحم كن

گفتا كنون چه سود كه تیر از كمان برفت

بی‌چاره دل که بوسه خرید از لب‌ات به جان

سودی نکرد از تو و با صد زبان برفت

در نوبهار حسن تو نشکفت لاله‌یی

کـ از وی طراوت چمن و گل‌ستان برفت

آمد خیال روی تو در چشمم آشکار

بر رغم جان که خیره ز چشمم نهان برفت

عالم حدیث عشق من و حسن تو گرفت

آری چنین بود سخنی کـ از دهان برفت

چون صیت حکم صدر زمانه جمال دین

آوازه‌ی لطافت تو در جهان برفت

 

 

 

۲

هرگز صبا ز زلفِ تو یک تار نشکند

تا قدر چین و قیمتِ تاتار نشکند

در کیشِ غمزه‌ی تو شد انداختن حرام

هر ناوکی که جز دل افکار نشکند

نبود دمی که در قد‌م‌ات از پی‌ی نثار

چشمم هزار لؤلؤ شه‌وار نشکند

جز در خیالِ بردنِ خطی ز عارض ات

نقاش وهم را سر پرگار نشکند

دعوی‌ی خوبی‌ی تو چو باطل نشد به خط

معلوم شد که رونقِ گل خار نشکند

تو با دل چو سنگ و مرا راهِ صبرِ دور

این‌جا چه آبگینه که دربار نشکند

یک بوسه از لبِ تو به صد جان توان خرید

گر عشق را ز حُسن تو بازار نشکند

روزی به لطف بر رخم آخر نظر کنی

گر قدر زر از آن کفِ دربار نشکند

آن پادشه نژاد  که جز حزم و عزم او

بر چرخ نام ثابت و سیار نشکند

 

۳

گرفتارم به دام چين زلف عنبرين مویى

فرنگى زاده شوخى، كافرى زنار گيسویى

دل ازيوسف برى، مجنون فريبى، كوهكن سوزى

زليخا طلعتى، ليلى وشى، شيرين سخن گویى

سراپا ناز دلدارى، تذروى، كبك رفتارى

دو چشم‌اش غمزه پر كارى به هم پيوسته ابرویى

يكى خال سيه جا كرده بر كنج لب لعل‌اش

كه گويا بر لب آب بقا بنشسته هندویى

رسيده گوشهی ابرو به چشم سرمه ساى او

تو پندارى كمانداريست در دنبال آهویى

دو پستان‌اش زچاك پيرهن ديدم، به دل گفتم

تماشا كن كه سرو ناز، بارآورده ليمویى

به رو چون مه، به بو چون گل، معاذالله غلط گفتم

ندارد مه چنين رویى، ندارد گل چنين بویى

به آهو نسبت چشم‌اش چو كردم چين به ابرو زد

كه چشم شير گير ما ندارد هيچ آهویى

ميان خوبرويان سربلندى مى سزد، او را

كه دارد چون ظهير او عاشق زار دعاگویى


۴

مرا ز دستِ هنرهای خویشتن فریاد

که داردم به دگرگونه هر یکی ناشاد

بزرگتر هنر، در عراق عیبی نیست

ز من مپرس که این نام بر تو چون افتاد

هنر نهفته چو عنقا بماند زان‌که نماند

کسی که باز شناسد همای را از خاد

تنم گداخت چو موم از عنادِ این فکرت

که آتش از چه نهادند در دلِ پولاد

چمن چه گونه برافراخت قامتِ عرعر

صبا چه گونه بیاراست طرّهی شمشاد

دلم چه مایه جگر خورد تا بدانستم

که آدمی ز چه پیدا شد و پری ز چه زاد

کمینه پایهی من شاعریست، خود بنگر

که چند گونه کشیدم ز دستِ او بی‌داد

ولیک هیچ‌ام از این در عراق ثابت نیست

تو خواه در همدان گیر و خواه در بغداد

مرا چو در هنرِ خویش نیست چندان بخت

خوشا فسانهی شیرین و قصّهی فرهاد

تمتّعی که من از فضل در جهان دیدم

همین جفای پدر بود و سیلی‌ی استاد

به پیشِ هرکه از او یاد میکنم حرفی

نمیکند پس از آن تا تواند از من یاد

ز جنسِ شعر، غزل بهتر است و آن کم نیست

بضاعتی که توان ساختن بر آن بنیاد

بنای عمر خرابی گرفت چند کنم

به رنگ و بوی کسان خانهی هوس آباد

بر این پسند کن از حالِ تو به هیچ مپرس

که شرحِ دردِ دلِ این نمیتوانم داد

بهین گلی که مرا بشکفد ازو این است

که بنده خوانم خود را و سرو آزاد

گهی لقب نهم آشفته زنگی را حور

گهی خطاب کنم مست و سفله‌یی را راد

هزاربیت بگفتم که آب از آن بچکید

که جز ز دیده دگر آبم از کسی نگشاد

در این زمانه چو فریادرس نمییابم

مرا رسد که رسانم به آسمان فریاد

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .. . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .. . . .

         
       

بالای صفحه