_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۷۳۳ ـ ۲۸ فروردین ۱۳۹۴

  No. 733 - Friday 17 April 2015

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

       

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

 


هوشنگ ابتهاج  ( هـ. ا. سایه )

دو شعر

 

۱

غروب

 

درختی پیر

شکسته ، خشک ، تنها ، گم

نشسته در سکوت ِ وهمناک ِ دشت

                                    نگاه اش دور

 فسرده در غروب ِ مرده ی دل‌گیر

 و هنگامی که بر می گشت

کلاغی خسته سوی آشیان ِ خویش

 غم آور بر سر ِ آن شاخه های خشک

فروغ ِ واپسین ِ خنده ی خورشید

                                   شد خاموش

 

 

۲

گریز

 

از هم گریختیم

و آن نازنین پیاله‌ی دل‌خواه را، دریغ

 بر خاک ریختیم !

 

 جان من و تو تشنه‌ی پیوند مهر بود ،

دردا که جان تشنه‌ی خود را گداختیم !

بس دردناک بود جدایی میان ما،

از هم جدا شدیم و بدین درد ساختیم .

 

دیدار ما که آن همه شوق و امید داشت،

اینک نگاه کن که سراسر ملال گشت .

و آن عشق نازنین که میان من و تو بود ،

ردا که چون جوانی‌ی ما پایمال گشت !

 

با آن همه نیاز که من داشتم به تو ،

پرهیز عاشقانه‌ی من ناگزیر بود .

من بارها به سوی تو بازآمدم، ولی

هر بار دیر بود .

 

اینک من و تو ایم دو تنهای بی نصیب،

هر یک جدا گرفته ره سرنوشت خویش.

سرگشته در کشاکش توفان روزگار،

گم کرده هم‌چو آدم و حوا بهشت خویش !

 

اردیبهشت ۱۳۳۶

 

جهانگیر صداقت‌فر

پنج خاطره

 

پنجاه سال و

               پنچ خاطره در چنته‌ی یاد:

دو تا

به قندی‌ی دو مغزِ هسته هلوی سرخابی

دوتا

به تلخی‌ی دو عشق و دو هم‌خوابی

و دیگری

عذاب آن‌همه شب‌های بی‌خوابی

و آن روزها و سال‌های بی‌تابی.

 

تیبوران ـ  ۲۲ دسامبر ۱۹۹۳

 

رویا تفتی

بازدم

 

 

یک دم‌ام در سینه گیر کرده باز

بزرگوار نیستم

وگرنه حتما می‌شد آن را

به صدایی خنده‌دار تبدیل

با خنده‌یی صدادار کنم

بزرگوار نیستم

و کوچکترین خش روی عمق سطحیام پوست میاندازد

می‌خندیدم

سر هر چیزی میخندیدم

حالا میز به من می‌خندد

کفش به من می‌خندد

کیف به من میخندد

فرش به من می‌خندد

پشم به من می‌خندد

............................

و بر عكس مثل ساعت نه و ربع تا بناگوش‌اش باز  ...  می‌خندد به من

تلافی میکنند اشیاء؟

یا

جوری توی سرم گذاشته اثر

که یاد هم بگیرم امضاء تازه اگر

هویت‌ام از کرم‌ها حتا مخفی نمی‌ماند

کوچک شده‌ام؟

یا به جزیيات توجه ویژه دارم؟

همه را برای من تا زیر سووال برده‌اید

دیگر نمیشوم آن زنی

که خوشه‌های نو رسیده زیر سینه‌هاش بکشم

                                               و شیر دهم

                                                       و شیر دهم

                                                                 و شیر دهم

                                                 

احساس میکنم هر جايی عشق بريزم می‌شود

و همه را برای من تا زیر سووال بردهاید

 

۲۵ بهمن ۱۳۸۳

 

 

سعید سلطانی طارمی

کاش واژه بودم

 

کاش واژه‌ بودمی

کاش واو واژه را

بی‌دریغ می‌سرودمی

واژه، چشم‌های توست

کاش، یک دل خیال̊باف پیر.

کاش واژه بودمی.

۸ خرداد ۱۳۹۲















           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۷۳۳ ـ ۲۸ فروردین ۱۳۹۴

  No. 733 - Friday 17 April 2015

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

 

 نمونه‌هایی از سروده‌های شاعران سده‌ی ششم  قمری / دوازدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود




 

جبِّلی

امام بدیع‌الزمان عبدالواسع غرجستانی‌ی جبلی

[سده ی ششم قمری / دوازدهم میلادی]

 

 

 

۱

ای عارض تو چون گل و زلف تو چو سنبل

من شیقته و فتنه بر آن سنبل و آن گل

بر دانه‌ی لعل است تو را نقطه‌ی عنبر

بر گوشه‌ی ماه است تو را خوشه‌ی سنبل

تو سال و مه از غنج خرامنده چو کبکی

من روز و شب از رنج خروشنده چو بلبل

زلفین تو مشکی‌ست برانگیخته از عاج

رخسار تو شیری‌ست بر آمیخته با  مُل

زلف تو چو زاغی‌ست در آویخته هموار

از ماه به منقار و ز خورشید به چنگُل

از هجر تو من باک ندارم که دلم را

بر مدحت خورشید جهان‌است توکُّل

 

 

 

۲

ای از بنفشه ساخته بر گل مثال‌ها

بر آفتاب کرده ز عنبر هلال‌ها

باشد چو حلقه‌ی سیم از غمان ِ تو

تا حلقه‌های زلفِ تو ماند به دال‌ها

یا قوت تو ز معجزه دارد دلیل‌ها

هاروت تو ز شعوذه دارد مثال‌ها

گه ساحران ز چشم تو سازند سُحرها

گه دلبران ز روی تو آرند فال‌ها

هر روز بامداد ز بهر مرا نهی

از مشک سوده بر سمن تازه خال‌ها

نارد به عاشقی و به خوبی چو ما دوتن

گردون به عمرها و زمانه به سال‌ها

 

 

 

۳

گیتی بهشت وار شد از روزگار گل

در باغ بشکفید رخ چون نگار گل

شد زاغ چون عطارد در باغ سوخته

تا شد پدید چهره‌ی خورشیدوار گل

گل جامه چاک زد چو بشد نرگس از چمن

گویی بشد ز فرقت نرگس قرار گل

گر خواستار باده بود طبع ما رواست

زیرا که بلبل است کنون خواستار گل

وز خانه گر کنون کنیم کناره کنون سزاست

زیرا که جای ما نسزد جز کنار گل

در بوستان کنیم به دیدار دوستان

تنها فدای باده و جان‌ها نثار گل

اکنون که روزگار جوانی به کام ماست

نتوان گذاشت جز به طرب روزگار گل

 

۴

چه جرم است آن بر آورده سر از دریای موج‌افگن

به کوه اندر دمان آتش، به بحر اندر کشان دامن

رخ گردون ز لون او به عنبر گشته آلوده

دل هامون ز اشک او به گو هر گشته آبستن

گهی از صنع او گردد نهفته شاخ در لؤلؤ

گهی از سعی‌ی او گردد سرشته خاک با لادن

بنالد سخت بی علت بجوشد تند بی کینه

بخندد گرم بی شادی بگرید زار بی شیون

گهی باشد چو بر طرف زِمُرُد بیخته عنبر

گهی باشد چو بر لوح خُماهَن ریخته چندن

زمین آرای و گردون سای و دود اندام و آتش دل

شه دیدار و گوهربار و مینا پوش و دیباتن

ز لاله راغ را دارد پراز بیجاده گون رایت

ز سبزه باغ را دارد پر از پیروزه گون جوشن

گهی با بحر هم‌خانه گهی با باد هم بیشه

گهی با کوه هم‌ زانو گهی با چرخ هم برزن

بشوید چهره‌ی نسرین بتابد طره ی سنبل

ببندد دیده ی نرگس بدزدد جامه ی سوسن

چو روی مردم ظالم جهان از چشم او تیره

چو رای خسرو عادل زمین از چشم او روشن

 

۵

یارب چه عیش بود که من دوش داشتم

کـ آفاق را ز مشغله پر جوش داشتم

تا ماه برنیامد و پروین فرو نشد

پروین به دست و ماه در آغوش داشتم

دل آسمانِ ماه قدح‌گیر ساختم

جان بوستانِ سرو قباپوش داشتم

هرچند کـ او به اوّل شب مست گشته بود

من بر نشاط او همه شب هوش داشتم

هرگز کسی نداشت چُنان خلوتی که من

با آن نگار زهره بناگوش داشتم

 

 ۶

که دارد چون تو معشوقی نگار و چابک و دلبر

بنفشه موی وُ لاله روی وُ نرگس چشم وُ نسرین بر

نباشد چون جبین وُ زلف وُ رخسار وُ لب‌ات هرگز

مهِ روشن، شبِ تیره، گلِ سوری، می‌ی احمر

به کردار دل وُ عیش وُ سرشک وُ جسم من داری

دهن تنگ وُ، سخن تلخ وُ، لبان لعل وُ، میان لاغر

ندارم در غم وُ رنج وُ جفا وُ جور تو خالی

لب از باد وُ، سر از خاک وُ، رخ از آب وُ، دل از آذر

به حسن وُ رنگ وُ بوی وُ طعم در عالم تو را دیدم

قد از سرو وُ، بر از عاج وُ، خط از اشک وُ، لب از شکّر

نشان دارد مرا در عشق وُ هجر وُ جور وُ مهر تو

سرشک  از دُرّ وُ چشم از لعل وُ موی از سیم وُ رو از زر

سزد گر من تو را دایم به طبع و طوع و جان و دل

کنم خدمت، برم فرمان، نهم گردن، شوم  چاکر

که تو داری چو بزم وُ خلق وُ لطف وُ طلعت سلطان

دل خرم، خط زیبا، لبِ شیرین، رخ انور

جهان‌داری که بی یار وُ قرین وُ شبه مَثَل آمد

به علم وُ حلم وُ رزم وُ بزم وُ عزم وُ حزم وُ فخر وُ فرّ

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

         
       

بالای صفحه