_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۷۳۶ ـ جمعه ۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۴

  No. 736 - Friday 8 May 2015

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

       

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

 


 

محمد رضا شفیعی کدکنی

دو شعر

 

۱

آوارِ دانستن

 

هنگامه گیر سبز،

               آن مردم گیا،

                              آفاق ِ میدان را

ناگه به آوازی خوش و محزون

مسخر کرد

و نغمه های ما،

               همه،

                  کم‌رنگ شد، گم شد

چندان که او تنبورِ خویش از آستین

                                             بر کرد

 

هر چند باران، تند بود و گاهگه رگبار

یک چند در میدان و

               چندی بر سر دیوار

ماندیم و سرآوازِ دیرین را

خواندیم

چندان که بیرق‌ها و شادی‌های‌مان را

 

                                             آسمان ر کرد.

 

 

هنگامه گیرِ سبز،

               بر سکوچه‌‌ی میدان

ناگاه لحن و پرده دیگر کرد

کام و دهان و کوی و برزن تلخ شد

                              لبریز شد از شور

هوش و خرد گُم

مردم گیا انبوهِ مردم شد.

آفاق می‌دیدند،

               در اَنات بگسستن

حیرانی‌ی ما راکه ویران می‌شد و می‌ماند

در زیرِ آن دیوار

دیوار  آبستن شد که آوار دانستن

۱۵ فروردین ۱۳۷۳

 

۲

غوغای غوکان

 

در ظلمتی،

               زین گونه،

                        نالان،

                              ماه و سالان

زنجیر بر پاها و

               زخمی،

                     کورمالان

ره می‌سپاریم

               و صدایی نیست الا

غوغای غوکان و هیاهوی شغالان

 

مهدی فلاحتی

من و تاریکی و تو

 

 

آتش افروخته ام

می لرزم

شب

دراز است

و می ترسم از اندوخته ی اندکِ هیزم های‌ام.

 

[]

 

گرم نمی خواهی کرد

دست های‌ام را

با هیزم انگشتان‌ات؟

 

[]

 

کاش می دانستی:

شب

دراز است

از عمر من از بافه ی گیسوی تو طولانی تر

و مرا (گمشده در تاریکی)

دو چراغ است فقط (پنجره ی مژگان‌ات).

 

واشینگتن دی سی، ۲۷ اسفند ۱۳۹۳

 


 

شعری از:

فریبا صدیقیم

 

صدای‌ات میزنم

 اینکه دست زیر چانه و این همه دور نشسته باشی

 قد صدای‌ام را کوتاه نمیکند

 دستهای نامرییات

 برادر هوا می شود و

 دیوارها را ورق میزند

 تا بیایی و با هم لبی شراب تر کنیم

 ورد میشوی روی صدای‌ام

 دهانم آوازهای قو

 خوابم فرش به این همه راه رفتنهای کودکانه

 راه رفتن های موسیقی

 بیدار که میشوم

 کفش‌ات کنار تخت‌ام نیست

 رفتهای اما

 رد پای‌ات تمام دیوارها را اشغال کرده است



















           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۷۳۶ ـ جمعه ۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۴

  No. 736 - Friday 8 May 2015

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

 

 نمونه‌هایی از سروده‌های شاعران سده‌ی ششم  قمری / دوازدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



 

روحانی

تاج‌الحکما عطارد‌ ثانی ابوبکر روحانی‌ی سمرقندی

[سدهی ششم قمری / دوازدهم میلادی]

۱

چیست آن مرغی كه چون منقار او تر ‌

چشم و گوش اهل معنا دُرج گوهر می‌شود

آب را ماند به‌گاه جستن و رفتن و لیك

هر زمان دودی‌ش چون آتش به سر بر میشود

تا به دست آید سخن را آب حیوان در جهان

همچو ذوالقرنین اندر تیره‌گی در می‌شود

عقل جادو كار دوراندیش رنگ‌آمیز را

بند كردن باد را از وی مصور می‌شود

اصل‌اش از خاك است آب وز و شب زآن گل خورد

تا شگفتی نایدت كـ او زرد و لاغر می‌شود

او چه غواص است یا رب زآن‌كه چون او غوطه خورد

نور جان در بحر  ظلمت  آشناور می‌شود

خشك می‌گردد   عطارد  را دهان بر آسمان

چون زبان او به مدحِ  پادشا تر می‌شود

آن جهانداری كه هر شب از جواهر آسمان

بی‌ سووال از عكس تاج او  منور می‌شود

 

 

۲

منت خدای را كه جهان در پناه ماست

سجده گه ملوك زمین بارگاه ماست

روز سپید را همه اومید روشنی

در سایه‌ی سعادت چتر سیاه ماست

اومید هفت كشور و اقبال هشت چرخ

اندر چهار گوشه‌ی ترک كلاه ماست

اندیشه چون زعالم علوی سفر كند

آن‌جا رسد كه پایه‌ی اول ز جاه ماست

ما آفتاب دولت و باران رحمت‌ایم

صحرای ملك سبزه و دولت گیاه ماست

 

   

۳

    زهی چاك از فراق تو غریبان را گریبان‌ها

یكی بردار و فرمان كن نقاب از جمله‌ی جان‌ها

چه باد است آن‌که در سر كرد خاك بوستان از گل

برافروز آتشی از گل ببر آب گلستان‌ها

چو لعل‌ات جنبش آغازد خهی پرنوش ساغرها

چو جزع‌ات ناوك اندازد زهی پر زهر پیكان‌ها

تو در پشت پدر بودی كه از مهر تو دایه‌ت را

به جای شیر خون دل فرود آمد به پستان‌ها

چو اندر بزم بنشینی خهی ناهید مجلس‌ها

چو اندر رزم برخیزی زهی بهرام میدان‌ها


۴

ای بناگوش تو داده ماه‌را نور و صفا

سرو مشکین طره‌یی و گلبن سیمین قفا

حلقه‌ی زلف‌ات به رنگ و شعله‌ی نورت به روی

تیره‌گی را مایه آمد روشنی را کیمیا

هست نقاش از هوای روی دستان بهار

گشت عطّار از کمند زلف تو باد صبا

آسمانی بهر آن سیمابگون بندی کمر

آفتابی بهر آن زنگارگون پوشی قبا

چشم جز در چهره‌ی خوب تو نگشاید خرد

از برای آن‌که تو ماهی و او مردم گیا

ای ز بهر جان خلقی بی‌دل و خسته جگر

چشم بی‌آب تو داده آب شمشیر جفا

هم ز دست جور تو ما را بود فریاد رس

مرکز انصاف و قطب دولت و چرخ سخا

گلبن طبع‌اش دهد هر فصل دیگرگون ثمر

بلبل جودش زند هر روز دیگرگون نوا

 

۵

ای نور بناگوش تو خندان به قمر بَر

طوبا لک یاقوت چه پوشی به دُرَر بَر

چون نقش تو در آینه‌ی روح بخندد

نقاش خیال تو بگرید به صوَر بَر

ای رشک گل روی تو از تابِ بنفشه

چون لاله مرا داغ نهاده به جگر بَر

صد نافه‌ی سربسته گشاید چو نشیند

عطار سر زلف تو بر باد سحر بَر

از رشک تو بر دیده‌ی خورشید زن‌ام خاک

تا سایه‌ی تو با تو نیاید به اثر بَر

آمیخته‌اند آن خط و این چشم به خوبی

هم دود به آتش بر و هم سیم به‌زر بَر

ای در چمن عشق تو چون سرو خرد را

هم پای به گل مانده و هم دست به سر بَر

 

۶

ای ماه روی خوب تو بستان دیگراست

ما را لب تو چشمه‌ی حیوان دیگراست

چاك از فراق روی چو خورشیدت ای پسر

چون صبح صد هزار گریبان دیگراست

چشم بد از تو دور كه در چشم روزگار

از عكس چهره‌ی تو گلستان دیگر است

سوی تو همچو گوی دوان آمدم به‌سر

از بهر آن كه زلف تو چوگان دیگرست

خورشید هم زعشق تو بی‌صبرشد از آنك

بر تو ز سایه‌ی تو نگه‌بان دیگر است

یا رب چه طالعی‌ست كه هر ساعتی مرا

در كفر آن دو زلف تو ایمان دیگر است 

         
       

بالای صفحه