_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

 شماره‌ی ۷۴۰ ـ جمعه ۱۵ خرداد ۱۳۹۴

  No. 740 - Friday 5 Jun 2015

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

       

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

 


 

علی باباچاهی

پنج شعر

 ۱

دریا !   دریا!

         صدای او می شنوم

از موج    گلایه های او

                      می شنوم

تا بلبل بی قرار ما را کشتند

هر بانگِ گُلی

              به جای او

                     می شنوم

 

 

۲

باران آمد

         سری به میخانه کشید

ما را و  تو را و می و میخواره

                               ندید

 

دانسن که رندان به کجایند وُ   چرا

زین روی به جای نقره

                   خون می بارید

 

۳

از کوزه‌، خون

             میلِ تراویدن داشت

آتش بر کف

           هوای رقصیدن داشت

می رفت به پای دار    خود عاشق وار

این رقص جنون و

               رقص خون

                        دیدن داشت

 

۴

ما را و

       تو را

            به دار می آویزند

یعنی که به زلف یار

                 می آویزند

تا در ره عشق

           دل به دریا نزنیم

بر دار

      هزار بار

              می آویزند

 

۵

یارم گلِ سرخ و

               غمگسارم

                              گُل سرخ

پاییز و زمستان و بهارم

                              گُل ِ سرخ

از بس دیدم نشانِ خون بر دیوار

صبح و شب و

                   روز و

                              روزگارم

                                             گُلِ سرخ

              




















                             

 

عیدی نعمتی

سه شعر

 

۱

هذه لیلتی*

 

هذه لیلتی

سر در پی‌اش گذاشته‌اند بادها

آشفته سر

رو به وقت‌های نیامده

سرانداز می رود .

 

های...لیلی...لیلی

کجای تن‌ات را به شب داده‌ای

که کنار برهنهگی‌ات

دریا گُر می‌گیرد

ستاره می‌سوزد

آب می‌چکد از خیمهی شب

سر در پی‌اش گذاشته‌اند بادها

آشفته سر

خیس ، سرانداز می رود

 

های ... لیلی ... لیلی

هذه لیلتی هذه لیلتی !


*  امشب شب من است .


 

۲

در کوجه

       کسی نیست

                     جز

                       من وُ

                             ماه

۳

ماتِ این ماهتاب زلال

های دل کجایی ؟

به شب‌گردی‌های بی من

که یا رفته‌ای با بوی شب بوها

یا ایستادهای به انتظار

در متن سکوت

مات این ماهتاب زلال !


 

 ماندانا زندیان

دو شعر

 

۱

سبز را می‌گشایی

و نجوا می‌کنی جغرافیای اندام‌ام را

 

فتح می‌کنم تو را و خودم را

و گم می‌شوم در هر دو جهان

 

"زن"  شده ام

ـ تبعیدی‌ی حضور مردانه ی تو ـ

 

و تاریخ

سماع عریان لب‌های‌ام را

در موسیقی‌ی سرخ تن‌ات

ثبت خواهد کرد.

 

۲

اتفاق که می‌‌افتی

شب شعر می‌‌شود

ماه کامل

و من

     گردن‌بندی

                بر مهتابی‌ی یادت.

صدای‌ام کن

می‌‌خواهم از دست‌‌های‌ات انار بچینم

           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

 شماره‌ی ۷۴۰ ـ جمعه ۱۵ خرداد ۱۳۹۴

  No. 740 - Friday 5 Jun 2015

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

 

 نمونه‌هایی از سروده‌های شاعران سده‌ی ششم  قمری / دوازدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



عين القضات

ابوالمعالي ابابکر عبدالله ميانجي‌ی همداني

( معروف به عین القضات)

[سده‌ی ششم قمری / دوازدهم میلادی]

 

 

۱

ما مرگ و شهادت از خدا خواسته‌ایم

وان هم به سه چیز کم‌بها خواسته‌ایم

گر دوست چنین کند که ما خواسته‌ایم

ما آتش و نفت و بوریا خواسته‌ایم

 

۲

مهراب جهان، جمال رخساره ی ماست

سلطان جهان این دل بی‌چاره‌ی ماست

شور و شر و کفر و توحید و یقین

در گوشه ی دیده‌های خون باره‌ی ماست

 

۳

آن کس که درون سینه را دل پنداشت

گامی دو نرفته جمله حاصل پنداشت

علم و ورع و زهد و تمنا و طلب

این جمله ره‌اند، خواجه‌ منزل پنداشت

 

۴

او را که بقای او به باقی باشد

بر گوی ز بندهگی چه باقی باشد

هشیار چگونه گردد از مستی‌ی عشق

چون پادشه‌اش به ذات ساقی باشد

 

 

۵

من بار غم‌ات به همت خويش كشم

هر چند جفا بيش كنى بيش كشم

دستى كه بدان پيش تو آوردم جان

آن دست به جان دارم تا پيش كشم

 

 

۶

من بر سر كوى آستين جنبانم

تو پندارى كه من تو را مى خوانم

نى نى، رو رو كه من ترا كى خوانم

اين رسم من است كـ آستين جنبانم

 

۷

تا زلف تو بر رخ تو شد لاله پرست

در شهر هزار توبه افزون بشكست

مستور نيايد اندرين شهر به دست

ابدالان بي‌دل‌اند و مستوران مست

۸

چون موى شدم ز رنج هر بي‌دادى

در دهر كه ديدهست چو من ناشادى

برخيزد اگر جهد به من بر بادى

چون چنگ ز هر رگى ز من فريادى


۹

آتش بــزنم بسوزم این مذهب و کیش

عشق‌ات بنهم به‌جای مذهب در پیش

تا کی دارم عشق نهان در دل خویش

مقصود ِ ره‌ام توای، نه دین است و نه کیش

 

۱۰

دوش آن بت مست دست در اغوش‌ام کرد

بگرفت مرا و حلقه در گوش‌ام  کرد

گفتم صنما ز عشق تو  بخروشم

لب بر لب من نهاد و خاموش‌ام کرد

 

۱۱

در عشق، ملامتی و رسوایی به

کافر شدن و گبری و ترسایی به

پیش همه کس، عاقل و رعنایی به

وندر ره ما،رندی و رسوایی به

 

۱۲

در عشق نشان عقل باختن است

از کون ومکان هر دو بپرداختن است

گه کافرو گاه مومن بودن

با این دو مقام تا ابد ساختن است.

 

۱۳

کارم اندر عشق مشکل می‌شود

خان و مانم در سر دل می‌شود

هرزمان گویم که بگریزم زعشق

عشق پیش از من به منزل می‌شود

 

۱۴

بر خاست خروش عاشقان از چپ و راست

در  بتکده  امروز  ندانم   که    چه   خاست

در بتکده    گر  نشان  معشوقه‌ی  ماست

از  کعبه    به  بتخانه   شدن   نیز   رواست

 

۱۵

آرند     یکی   و   دیگری     بربایند

با هیچ کس این راز همی نگشایند

ما  را  ز قضا جز  این  قدر  ننمایند

پیمانه  تویی، با ده   به  تو  پیمایند

 

۱۶

صیاد هم او، دانه هم او، صید هم او

ساقی و می و حریف و پیمانه هم او

گفنم که ز عشق او به میخانه شوم

دیدم که بت و حاکم بتخانه هم او











         
       

بالای صفحه