_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

   شماره ی ۷۴۷ ـ جمعه ۳ مرداد ۱۳۹۴

  No. 747 - Friday 24 July 2015

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

       

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

 



صمصام کشفی

دو شعر

 

۱

دستِ کم مگیر

 

باران را دستِ کم مگیر،

سرشارِ راز ابر است.

 

ابر را دستِ کم مگیر،

اوجِ عروج آب است.

 

آب را دستِ کم مگیر ،

کلید گنج حیات است.

 

راز و عروج و کلید را

                              دستِ کم مگیر ،

اگر در این چرخه درنگی پدید آید

حکایت قحط سالی‌ی دمشق و فراموشی‌ی عشق

                                                  می‌شود تکرار .

 

این حکایت را دستِ کم مگیر !

 

۱۲ دسامبر ۲۰۱۳

 

 

۲

نیمه باز

 

نیمه باز،

"شکل دهان ماهی به گاهِ گفتن آی آب"،

جای جان گفته و مانده ن هنوز

                                             در نوکِ زبان .

 

گوش ،

حیرت زده و  چشم به راه،

جا شنیده و مانده تا کامل شود واژه و

شکل بوسه بگیرد به خود ، دهان .

 

میان دهانِ نیمه باز و گوشِ منتظر .

چشمِ سومی ،

شده سرگردان ،

یک حرف مانده تا

جا ، جان شود و دهان نیمه‌باز

شکل بوسه بگیرد

 

 

خوشا

واژه‌یی  که با  شکل بوسه‌های تو

کامل شود و

خوش نشیند به گوش !

 

۱۹ دسامبر ۲۰۱۳


           رسول یونان

دو شعر

 

۱

به دور می رفتم

به جست و جوی راز جهان

که دودکش خانه ات را دیدم

نزدیک که شدم

دریافتم آن‌چه به دنبال‌اش بودم، توای،

زنی با گیسوانی بافته و

آوازهایی که خواب خرس را

پر از کندوهای عسل می کرد

 

این‌جا فرود آمدم

و برای بخاری ات هیزم جمع کردم.

 

 

۲

نه امپراتورم

و نه ستاره یی در مشت دارم

اما خودم را

با کسی که خیلی خوشبخت است اشتباه گرفته ام

و به جای او راه می روم

غذا می خورم

می‌خوابم و ...

چه اشتباه قشنگ و دل انگیزی!


 

ناهید عرجونی

دو شعر

 

۱

این بار که برگردم

 

دنیا

جای خوبی

برای شاعر شدن نیست

این بار که برگردم

درخت می‌شوم

 

۲

یک تار از موهای ام را بردار

 

 یک تار از موهای ام را بردار

با خودت ببر

به هر شهر که می رسی

دری باز می شود به روی ات

با هر کس حرف می زنی

روسری‌ام تاب می خورد

هر زنی که عاشق ات بشود

گونه های من گل می اندازد

و منتشر می شوم

توی تمام ایستگاه های جهان

           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

   شماره ی ۷۴۷ ـ جمعه ۳ مرداد ۱۳۹۴

  No. 747 - Friday 24 July 2015

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

 

 نمونه‌هایی از  سروده های سده ی هفتم قمری / سیزدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



 

امامی

ملک‌الشعرا رضی‌الدین ابوعبدالله محمد هروی‌ی امامی

[ سده‌ی هفتم قمری / ۱۳ میلادی]

 

۱

زلف‌ات اندر تاب چینی دیگر است

کفرت اندر زلف دینی دیگر است

از زمرد خاتم لعلِ تو را

تا خط آوردی نگینی دیگر است

کو دلی دیگر که دست عشوه‌ات

هر دم اندر آستینی دیگر است

کو  ز نو جانی که چشم ساحرت

مست حسن اندر کمینی دیگر است

در جهانی کـ‌ آفتاب حسن ِ توست

آسمان آن‌جا زمینی دیگر است

گرد ماه از مشک تا خرمن زدی

آفتاب‌ات خوشه چینی دیگر است

بر امامی ز آفرین‌ات هر زمان

ز افرینش آفرینی دیگر است

 

۲

ترک من پوشد ز آتش پرنیان بر روی آب

ماه من بندد ز سنبل سایه‌بان بر آفتاب

سنبل او مهر پرور مهر او سنبل پناه

آب او در عین آتش، آتش او عین آب

پیش آب و آتشِ رخسار و تاب سنبل‌اش

هم‌چو سنبل پر ز پیج‌ام هم‌چو آتش پر زتاب

جزع و لعل‌اش را روا باشد که گویی کرده‌اند

از صحیح سِحر و قانون ِ لطافت انتخاب

لعل او راح است و خون دیده‌ی من زو مدام

جزع او مست است و دل در سینه‌ی من زو خراب

نرگس پیمان شکن در سایه‌ی مشکین هلال

غنچه‌ی شکرفشان پیرایه‌ی دُرّ ِ خوش‌آب

جز خیال جزع مست و لعل خون‌خوارش ندید

آسمان گِردِ جهان چندان‌که گشت اندر شتاب

ای زغنچه نرگس‌ات هم مستِ می هم مستِ سحر

وی زلاله سنبل‌ات هم پر زچین هم پر زتاب

سنبل‌ات خورشید سای و نرگس‌ات سحرآزمای

غنچه‌ات یاقوت پیکر لاله‌ات عنبر نقاب

ماه گردون هر زمان از مهرِماهِ روی توست

هم‌چو مهر از رای‌ی خورشید زمین در اضطراب

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

 

۳

تا داد چشم مست تو را روزگار تیغ

بی او نکرد بر سر مویی گذار تیغ

در خون روزگار شد اکنون و درخور است

تا مست را دگر ندهد روزگار تیغ

وصل تو گل‌بنی‌ست که بر او بی قیاسِ خار

چشم تو نرگسی‌ست بر او بی شمار تیغ

گل‌بن روا بود که نماید چو تیغ خار؟

نرگس کجا بود که برآرد چو تیغ خار تیغ؟

ای کرده گل‌بن تو مرا زیر پای خار

وی داده نرگس تو مرا روز بار تیغ

در جویبار چشمْ تو سروی و بی تو سرو

در جویبار چشم من است ای نگار تیغ

چشم خوش‌ات دو مرکز سحراند لیک هست

آن را محیط خنجر و این را مدار تیغ

نشگفت اگر به دولت هجر رُخ‌ات مرا

روید به جای سرو در این جویبار تیغ

در لعل خوش‌گوارات و با چشم پر خمار

زهر است زهر مضمر و یار است یار تیغ

گرچه بلاست در شکرِ خوش‌گوار زهر

گرچه خطاست در نظر پر خمار تیغ

نا ایمن‌اند مردم چشمم که می‌رود

در خون شان ز رزمگه انتظار تیغ

با تیغ غمزه‌ی تو و در جنب زخم او

سر برنیاورد که شود شرمسار تیغ

چشم تو بر سر آمد از آفاق از آن صفت

کـ از دست و بازوی ملک کامکار تیغ

 

 

 

 

 

 

۴

ز دل بگذر که‌را پروای آن است

حدیث دل حدیث کودکان است

نشان دل چه می‌پرسی که از آن

در این ره یاد کردن بیم جان است

مرا وقتی دلی بودی و عمری‌ست

که آن مانند دلبر بی نشان است

چو با جانان و دلبر در شهوداَم

دلم جانان و جانم دل‌ستان است

چنان مستغرق‌ام ز انفاس لطف‌اش

که گویی آب ترکیبم روان است

چنان در حیرت‌ام ز اسرار عشق‌اش

که گویی آشکارم در نهان است

نفس در کشف این اسرار شرک‌است

یقین در کوی این مذهب گمان است

به او گر هیچ‌ات ایمان است خود را

ز ره برگیر و بنگر کـ او عیان است

مرا وقتی که در خود نیست گردم

ببین گردیده‌یی داری که آن است

عبارت را خبر زین ماجرا نیست

امامی کافر است ار در میان است

 

۵

هرگه که دل خسته در آن می‌کوشد

کـ از ساغر غم مَی‌ی دو لعل‌ات نوشد

عنّاب لب‌ات مردمک چشم مرا

گوید: مگرت هنوز خون می‌جوشد؟

 

۶

ای مَطلَعِ خورشید زِهِ پیرهن‌ات

شب در شکنِ طرّه‌ی عنبر شکن‌ات

گفتی شب هجر تو کنم روزِ وصال

دیدی که چو صبحِ اول آمد سخن‌ات !

 

۷

هرگه که نسیم عشق می‌آید از او

در عالم، جسم و جان بیاساید از او

من بنده‌ی آن دل‌ام که چون آه زند

آیینه‌ی مهر ، نور بفزاید از او

 

 























         
       

بالای صفحه