_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

   شماره‌ی ۷۵۳ ـ جمعه ۱۳ شهریور ۱۳۹۴

  No. 753 - Friday 04 September 2015

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

       

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

   


نادر نادرپور

         [ ۱۳۷۹ ـ ۱۳۰۸ خورشیدی / ۲۰۰۰ ـ  ۱۹۲۹میلادی]

سه شعر

 

۱

قلب بال‌دار

 

سایه‌ی یک قلب بال‌دار

در شب مهتابی‌ی بهار

زمین را فراگرفت

تیره‌گی افتاد روی موی درختان

 تیره‌گی افتاد روی چشم دریچه

تیره‌گی افتاد روی سینه‌ی دیوار

سستی‌ی خوابی که از آن سایه‌ی بزرگ تراوید

 روی جماد افتاد

روی نبات افتاد

 روی همه‌ی آدمیان افتاد

 گفتند :‌

         این،

بی گمان خسوف بزرگی است

باید مس کوفت

باید با طشت مس به بام برآمد

 

وحشت آن قلب بال‌دار

در شب مهتابی‌ی بهار

جهان را گرفته بود

 هیچ‌کس سر به سوی ماه نگردانید

جز یک کودک

کودکی از خواب خوش هراسان جسته

دید

 یک مگس سبز روی ماه نشسته

 

۲

نگاه‌

 

بر شيشه، عنكبوتِ درشتِ شكستهگي‌

تاري‌ تنيده‌ بود

الماس‌ چشم‌هاي‌ تو بر شيشه‌ خط‌ كشيد

وان‌ شيشه‌ در سكوت‌ درختان‌ شكست‌ و ريخت‌

چشم‌ تو ماند و ماه‌

وين‌ هر دو، دوختند به‌ چشمان‌ من‌ نگاه!

 

۳

آهوانه

 

 آیا تبار مردمی‌ی من

از نسل آهوان گرسنه ست ؟

 نسلی که اندرون تهی‌ از طعام را

با چشم سیر پاسخ می گوید

وین وصلت گرسنه‌گی و سیری

در دیده‌ی گرسنه دلان ، آهوست

در چشم سیر آهو ، زیبایی










عسگر آهنین

سه شعر

 

۱

رویاهای غرق شده

 

 یک قایق قدیمی

 با باری از رویاها

 در آب‌های ساحلی گم شد

 از آن همه رویا

 کابوس فاجعه یی

 جزو خبرهای داغ . . .

سوم اکتبر ۲۰۱۴

 

۲

 نیلوفران آبی

 

 نیلوفران آبی

 قد می کشند

 از دل مرداب

 تا دشمنان زیبایی دریاب اند

 که لجن پاشی ی آنان

 حریف زنده گی نخواهد شد

 ٣۱ اکتبر ۲۰۱۴

 

۳

 جنّ زده‌گان

 

 برای حمله به گل ها

 کافی‌ست بگویی

 گل ها نشانه های گناه‌اند

 یا خوردن آن ها ثواب دارد

 تا شاهد جهاد جنّ زده‌گان

 برای غارت گلستان باشی

 دوم نوامبر ۲۰۱۴


 

پوپک مجابی

شهرك

 

در ميدانچه‌ی كوچك

درخت توتي كنار پنجره با شمع هاي سوزان

 كاشي هاي آبي و نيلوفري بر سردرها

با حروفي كمرنگ نام تو را دارند.

باد مي توفد

در را به هم مي كوبد

دختر جوان مسافر به سرعت از كوچه‌ي گذشته مي‌گذرد

هراسان از نشان آشنايي ها در راه هاي غريب .

خلوت است خيابان لاله زار

در باد و خاك و نور خلوت افتاده

پيرايش ، گراند هتل ،كراوات بن ژور و كافه دقبوس

كافه از شادخواري‌ها و رقص‌هاي شبانه تا ديرهنگام

تهي است .

تلوتلوخوران در يك انعكاس

مست از آنچه مي توانست اتفاق افتاده باشد

در شيشه‌ی لق نگاه‌ات مي‌افتد به دختري جوان روز عروسي ،

حتي ساعت‌اش را هم به ياد مي آوري

در عكاس̊‌خانه‌ی اميد.

شهرك سينمايي‌ی غزالي

           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

   شماره‌ی ۷۵۳ ـ جمعه ۱۳ شهریور ۱۳۹۴

  No. 753 - Friday 04 September 2015

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

 

 نمونه‌هایی از  سروده های سده ی هفتم قمری / سیزدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



زرتشتِ بهرام ِپژدو

زرتشت پسر بهرام پسر پژدو

 [سده‌ی هفتم قمری / سیردهم میلادی]

 

۱

شبی از جمله شب‌های زمستان

که عالم گشته بود آن‌گه دمستان

به فصلی کـ آفتاب آمد به جُدّی

که سرما را نبود آن‌گاه حدّی

جهان از یخ سراسر کوه سیمین

تو گفتی گشت گیتی جمله سنگین

بلورین گشته جمله دشت و صحرا

شده سیمین همه کُه‌ها و دَرها

گرفته ابر روی آسمان را

گهِ پیری رسیده بوستان را

عروسان از چمن‌ها دور گشته

شگرفان‌اش همه رنجور گشته

ز یخ گشته زمین چون تخته‌ی عاج

خزان گل را خزینه کرده تاراج

درو دشت و بیابان پر زکافور

شده شمع گلستان تار و بی نور

سَرِ کوهان سفید و پیر گشته

هوای بوستان دل‌گیر گشته

ز شاخ آویخته چون خوشه ژاله

گرفته عاج جای لعل و لاله

بپوشیده زمین پَرّ حواصل

زشخ‌ها چون سریشم خاسته گِل

گذشته نوبت و دوران خزان را

گرفته محنت پیری رزان را

رسیده لشکر شاه زمستان

همه تاراج کرده باغ و بستان

زده خرگاه در بستان شهِ دی

هوا سیم و دُرافشان کرده بر وی

عروس باغ زیورها گشاده

عجوزی‌وار در سرما فتاده

رسیده قاصدی از ماه بهمن

ز یخ کرده زمین چون کوه آهن

وزان بادی به سان زهر قاتل

فگنده لعبتان شاخ در گل

ز سرما گشته چهر باغ خیری

به زیر برف مانده در اسیری

نوای بلبلان بی‌ساز گشته

کلنگ و زاغ بی آواز گشته

تذرو و کبک و قمری سار و دُراّج

شکسته سازها داده به تاراج

یکایک ساز بی‌آواز کرده

تماشا مانده ماتم ساز کرده

شبی ماننده‌ی دیو دمنده

به عالم نیست گفتی شخص زنده

نه مردم نه پری نه دام نه دد

نه طیر و وحش و انس و نیک نی بد

نه جنبش بود نه گردش نه آواز

گرفته دست از این عالم همه باز

شبی هم‌چون شبه و قار از سیاهی

دد و دام آرمیده و مرغ و ماهی

چو کوسی تند بُد تندر خروشان

هوا غرنده چون دریای جوشان

هوا و برق بُد زنگی‌ی خندان

که بنماید به وقت خنده دندان

شبی زین‌گونه هم‌چون دوزخ تار

شده ماه و ستاره ناپدیدار

<<<دنباله از ستون سمت راست>>>

 

فلک چون گنبدی بُد دود خورده

و با خرگاه قبر اندود کرده

فروخفته بره در ناتوانی

ز سرما گاو گشته کاه‌ دانی

دو پیکر سوی پستی کرده آهنگ

به مسکینی فرو افتاده خرچنگ

رمان از تاری و سرما دمان شیر

ز خوشه دانه‌ها ریزنده در زیر

شکسته پهلوی شاهین ترازو

بیافتاده ز کژدم نیش و بازو

کمان را گوش‌ها و زه گسسته

به ریش بز ز سرما ژاله بسته

دریده آبکش را دلو چاهی

به چرخ اندر شده بی‌هوش ماهی

ز سرما گشته مَه را پای بی‌کار

شده لرزان به سان برگ بر بار

عطارد را قلم بی‌کار گشته

حمایل بر برش مسمار۱ گشته

شده ناساز ساز و چنگ و ناهید

ز الحان طرب‌ها گشته نومید

شه افلاک در سنجاب خفته

ز سرما ترک ملک و تاج گفته

سپه‌سالار را خنجر فتاده

ز اسب تیز رو گشته پیاده

شده قاضی به کار خویش مشغول

ز سرما گشته از هر حکم معزول

ز سرما سست گشته پَرّ هندو

بترسیده فرو رفته به کندو

نشسته من به کنجی در چنین شب

ز سهم او گرفته جان من تب

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

 

۱. مسمار: آنچه بدان چیزی را استوار کنند


۲

نماند به يک گونه کار جهان

چو بادی‌ست نيک و بد آن جهان

چو رخ زی پذشخوار گرد آورند

وزان جاي‌گه دين و شاهی برند

رسد کار آن بدسگالان به جان

هم آواره گردند از خان و مان

چو آيد بر ايشان زمانه به‌سر

ببينند ز اوّل نشان ضرر

چگونه بود آخر کارشان؟

کجا بشکند تيز بازارشان؟

به نيروی دادار پيروزگار

برآيد از آن بد نهادان دمار!

 

" گزینه شده از زراتشت‌نامه‌ی پژدو"


* سروده‌ی زرتشت بهرام از این رو ذکر کردنی‌ست که علاوه بر این که سیر تاریخی‌یی که در  شعر کهن پارسی در ستون صحبت گل می‌آید را  کامل‌تر می‌کند، نشان‌گر تاثیر ادبيات مذهبى‌ی زردشتيان در شعر پارسی نیز می‌باشد

 

         
       

بالای صفحه