_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

    شماره‌ی ۷۵۹ ـ جمعه ۲۵ مهر ۱۳۹۴

  No. 759 - Friday 17 October 2015

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

       

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

 


سیمین بهبهانی

[ ۱۳۹۳ ـ ۱۳۰۶ خورشیدی / ۲۰۱۴ ـ ۱۹۲۷ میلادی]

دو شعر

۱

مردی که یک پا ندارد . . .

 

 

      شلوارتا خورده دارد       مردی که يک پا ندارد


     خشم است و آتش نگاه اش،         يعنی: تماشا ندارد


     رخساره می تابم از او   اما به چشمم نشسته


    بس نوجوان است و شايد             از بيست بالا ندارد

    بادا که چون من مبادا   چل سال رنج اش پس از اين


   - خود گرچه رنج است بودن         " بادا مبادا " ندارد -


    با پای چالاک پيما      ديدی چه دشوار رفتم


   تا چون او که پايی      چالاک پيما ندارد؟


   تق تق کنان چوبدست اش           روی زمين می نهد مهر


   با آن که ثبت حضورش               حاجت به امضا ندارد


  لبخند مهرم به چشم اش             خاری شد و دشنه يی شد


   اين خويگر با درشتی    نرمی تمنا ندارد


   بر چهره ی سرد و خشک اش       پيدا خطوط ملال است


   يعنی که با کاهش تن  جانی شکيبا ندارد


    گويم که با مهربانی     خواهم شکيبايی از او


    پندش دهم مادرانه      گيرم که پروا ندارد


    رو می کنم سوی او باز               تا گفت و گويی کنم ساز


    رفته ست و خالی ست جايش        مردی که يک پا ندارد. . .

ارديبهشت ۱۳۶۸

۲

گردن آویز . . .

 

آشفته حال و سودايي    ‌اندوهگين و افسرده

چادر به سر نپوشيده      ‌رخ با حجاب نسپرده

 ‌پرواي گير و بندش نه‌  وزگزمِهگان گزندش نه

 ‌فکرِبپوش و پنهان کن            خاطر از او نيازرده

 ‌چشمش دو دانه‌ي انگور              از خوشه ها جدا مانده

 ‌دست زمانه صدخُم خون             ‌از اين دو دانه افشرده

 ‌ديوانه، پاک ديوانه      با خلق و خويش بي‌گانه

گيرم برد جهان را آب    ‌او خواب اش از جهان برده

 ‌بي اختيار و بي مقصد  با باد رفته اين خاشاک

 ‌خاموش و مات وسرگردان            ‌بي گور مانده اين مرده

 ‌يک ‌جفت ‌اشک ‌و نفرين را          سربازْ مُرده پوتين را

آويزه کرده برگردن       ‌بندش به هم گِره خورده.

...

گفتم که:چيست اين معني؟       خنديد و گفت:

 فرزندم-

طفلک نشسته بر دوشم پوتين برون نياورده...

 

شهريور ۱۳۶۷ـ گورستان بهشت زهرا

شهاب مقربین

دو شعر

 

۱ 

در ظلمات مانده بودم ...

 

در ظلمات مانده بودم

بوی تو پیچید در دلم

روشن شد  همه جا

تو را دیدم

بوی تو رفت  رفت

 

محبوبهی شبام

کاش

در ظلمات مانده بودم

 

۲

رویا

 

رویای تو کودکی بود

دری را کوبید

و فرار کرد


 

 

غلامرضا بروسان

دو شعر

 

۱

بگو چه کار کنم؟

 

بگو چهکار کنم؟

با فلفلی که طعم فراق می دهد

با دردی که فصل را نمی شناسد

با خونی که بند نمی آید

 

بگو چهکار کنم؟

وقتی شادی به دم بادبادکی بند است

و غم چو سنگی

                 مرا در سراشیب یک دره دنبال می کند

دلم شاخه‌ی شاتوتی

که باد

            خون اش را به در و دیوار پاشیده است

 

 

۲

می خواهم گوش باد را بگیرم

 

می خواهم

               گوش باد را بگیرم

كه این همه

             دور موهای ات نپیچد

وبا زنده گی ام

                 بازی نكند.

تو هم كاری بكن

مثلا

      دكمه‌ی پیراهن ات را ببند

مثلا

       دامن ات را جمع كن

وفكر كن

            پیاده رو خیس است.

 

           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

    شماره‌ی ۷۵۹ ـ جمعه ۲۵ مهر ۱۳۹۴

  No. 759 - Friday 17 October 2015

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

 

 نمونه‌هایی از  سروده های سده ی هفتم قمری / سیزدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



تاج بخارایی

صدرالشریعه برهان‌الاسلام تاج‌الدین عمر بخارایی

[پایانه‌ی سده‌ی ششم تا آغازه‌ی هفتم قمری / ۱۳ میلادی]

 

 

۱

ترکی که به‌کشتن من آورد برات

درچشمه‌ی نوش دارد او آب حیات

باران سرشک من چو بسیار آمد

بر لعل لب چون شکرش رست نبات

 

۲

با دل گفتم عتیب او کی برسد

در بردن دل فریب او کی برسد

دل گفت هر آن‌چه از تو خواهی تو بده

تا خط نارد حسیب او کی برسد.

 

۳

جوری که براین دل‌شده پیوست رود

زآن طره‌ی جعد و نرگس مست رود

از پای رود آدمی و بنده‌ی تو

روزی که تو را نبیند از دست رود.

 

۴

هرگز باشد ز روی باز آمدن‌ات

رنگی بینم ز بوی باز آمدن‌ات

سر در خس غم همچو تذروم لیکن

پیوسته در آرزوی باز آمدن‌ات

 

۵

از مشک به گلبرگ تو بر زنجیره‌ست

پیش رخ تو چراغ گردون خیره‌ست

تو چون قلمی و من چو کاغذ که چنین

از رفتن تو جهان به‌من بر تیره‌ست

 

۶

ای باد سحرگه شده ای عنبربار

دانم که همی روی به کوی دلدار

در طره‌ی او دلی‌ست ما را زنهار

کـ آن سوخته را ز ما بپرسی بسیار

 

۷

آخر صنما صبح دراین کار چه دید

کو جامه‌ی خویش و پرده‌ی ما بدرید

چون گوش فلک شکر وصال تو شنید

از چشمه‌ی خورشید مرا چشم رسید.

 

۸

زلف تو به جور همچو ایام چراست

چون سیم سخن ز وصل توخام چراست

گر نرگس تو می نکند صیادی

ای پسته دهان چشم تو بادام چراست


 

۹

چشم خوش تو خصم من خسته چراست

با من لب تو چو زلف تو بسته چراست

ابروی کمان مثال ات اندر حق من

گر نیست جفا چرخ پیوسته چراست

 

۱۰

گفتم به کمان ابروی ای سرو سهی

با من چو دو زلف خود سراسر گرهی

تیر مژه بر کرد و بزد برمن و گفت

بار دگر ابروی مرا قوس نهی

 

۱۱

گفتم که سپیده کرده ای بهر کسی

رنجید نگار از این و بگریست بسی

گفتا که ز شام زلف خود بیزارم

گر بر رخ من سپیده دم زد نفسی

 

۱۲

با ما چو سر زلف تو رایی بنهاد

جزع ات به کرشمه جان بهایی بنهاد

گفتم چو دعا به دستم آیی در حال

بشکست نگار و دست و پایی بنهاد.

 

۱۳

شادی ز تو هر چند بسی نیست مرا

الا غم تو همنفسی نیست مرا

سبحان اﷲ هزار دل بردی بیش

وان گه گویی دل کسی نیست مرا

 

۱۴

غم نیارد بیش بر دل‌های ما بی‌داد کردن

شادباش ای پیشه‌ی عدل تو دل‌ها شاد کردن

تا سخای تو در ایوان جهان بنهادآش

گشت عادت آز را از امتلا فریاد کردن

خرمن عمر حسودت چرخ اگر بر باد داده ست

چرخ را معتاد باشد شغل خرمن باد کردن

دشمن‌ات را خدمتی تعلیم می کردم ولیکن

سخت کودن بود نتوانستم‌اش استاد کردن

بنده‌ی شاه‌ام ز آزادی و حال خویش لیکن

سخت ترسانم نشسته از چه از آزاد کردن

         
       

بالای صفحه