_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

   شماره ی ۷۷۱ ـ جمعه ۱۸ دی ۱۳۹۴

  No. 771 - Friday 8 January 2016

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

     

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

   


جواد مجابی

پنج شعر

 

۱

زلف بهار

 

درون بیشهی پاییز

             من جوان شدهام

بهار در بن انگشتانم

موسیقی تن‌ات را میخواند

مرا زگیسوی‌ات آزاد کن!

 

۲

در یکی بوسه

 

میبوسی مرا

          بی تاب میشوم

میبو سی ام

            از شرم آب میشوم

میبوسم‌ات

            در رویای‌ات به خواب میشوم.

 

۳

حادثه

 

تماشا را

ایستادهای

بر لبهی پرتگاه دنیا

و دنیا

میل رقص دارد

 

۴

از روزن بام

 

وقتی از سرودن باز ایستم

وقتی که سیاهی

                از روزن بام

                           بر جان روشن چیره شود

برای آن چه زندهگیام بود

                              تنها

                                   فریادی خواهم شد.

 

۵

لب محبوب

 

شب لب محبوب من کلامی شد در عشق

بر لب محبوب من چراغی روشن بود

با لب محبوب او سحر را خواندم

در شب چشمان‌اش

                     آفتاب

                            برآمد

شب همه شب آفتاب در بر من بود

عیدی نعمتی

دو شعر

 ۱

        سنگ بر سنگ 
         قد مي كشد 
         روز به ارتفاع زخم و 
         شيون مادران 
         و شانه ها كه در گردش هماره اين سال 
         شكل تابوت شده اند 
         شب 
         رد خاطره به اشك‌ها و 
         خيال به خيال 
         سر بر بالشتي از سنگ 
         و خواب ها 

كه آينه روز رفته اند 

 

۲

عزيزم 
        گلم 
        خسته‌اي؟ 
        چاي تازه دم است 
        دمي ز خيال‌هاي بد درآي 
        پرده را 
پس بزن 
       پنجره را بگشاي 
       هواي اين خانه 
       دوباره تازه خواهد شد

 

شعری از

کبوتر ارشدی

 

از انار ترك خورده بودم

ریخته بودم روی سینی‌ی دی ماه

از سبزه قد كشیده بودم

توی بلندترین شب سال

 

حالا كمی كه خسته نشسته ام

چیزی نیست

باد می آید می‌برد

 

امسال هم آشنای من نبود

اندازه ی این یك بغل سلام

 

گفته بودم كج انداخته است

ریخته بودم دانه دانه

جمع بشوم

می تركد این پاییزهم از خنده های دلم








       
 
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

   شماره ی ۷۷۱ ـ جمعه ۱۸ دی ۱۳۹۴

  No. 771 - Friday 8 January 2016

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

 نمونه‌هایی از  سروده های سده ی هشتم قمری / چهاردهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



حسن دهلوی

امیر نجم‌الدین حسن ‌سجزی‌ی دهلوی

[پایانه‌ی سده‌ی هفتم تا آغازه‌ی سده هشتم قمری / ۱۳ تا ۱۴ میلادی]

 

۱

نه دل بدید و نه دلبر، نه زر به‌دست و نه زورم

رها کنید که لختی چو بخت خویش بشورم

چه مرد عشق زنخدان‌ش بوده‌ام من مسکین

به چَه فگند در آخر دلالتِ دلِ کورم

نخواستم که دگر ره روم به مجلس مستان

کمند گیسوی ساقی کشید و برد به زورم

به زلف چون حبش او هزار چین چو بدیدم

گه از حبش گهی از چین رسید غارت غورم۱

پری‌رخا تو سلیمان دستگاه مرادی

به زیر پای رعونت۲ فرو ممال چو مورم

ز زلف خویش نسیمی به من رسان گهِ مردن

که آن فرشته‌ی رحمت بس است مونس گورم

حسن چه گفت که ای سر به جیب ناز کشیده

به دامن کرم خود مرا بپوش که عورم

 

۱. غور: نام ولایتی است در میان خراسان بزرگ، نزدیک به غزنین

۲. رعونت: تکبر

 

 

۲

ای باز داشته ناز قدیم را

درهم فگنده صد دل نامستقیم را

گر تو برون خرامی با این چنین جمال

از سیر مهر وماه که پرسد حکیم را

از سرّ روی و موی تو امروز روزگار

تفسیر کرده آیت امید و بیم را

من هم ز قد و زلف و دهان تو این زمان

در سینه نقش کردم الف لام میم را

در خاک چند غلتد دُرّ سرشک من

آخر به مرحمت نظری این یتیم را

هان ای حسن ز محنت عشق‌اش جدا مشو

دولت شمار صحبت یار قدیم را

 

۳

چندین چه ناز آموختی آن غمزه‌ی غماز را

دل بردی و جان سوختی، حدّی‌ست آخر ناز را

هرچند هندوی توام چون دزدم از لعل‌ات شکر

در هر کمین بنشانده‌ یی ترکان تیرانداز را

هرگز نپرسد از کسی کعبه نشینان را نشان

مستی که او قبله کند چون ما بتی طناز را

غالب نیاید عقل من بر عشق مه‌رویان، بلی

حد کبوتر کی بود کو صید گیرد باز را

سبحه چه در دستم دهی خرقه چه در پیشم نهی

با زاهدان نسبت مکن این پیر شاهد باز را

سازی که بود ای مدعی کردی ازین مجلس برون

با تو به هم آتش زنم این مجلس بی ساز را

هان ای حسن تا زنده‌ای دل نِه به زندان غم‌اش

چاره نباشد از قفس مرغان خوش آواز را







۴

دوش از دمِ من بادِ صبا را که خبر کرد؟

و ز نالهی من مرغِ هوا را که خبر کرد؟

سرگشته‌گیِ‌ی حالِ مرا تا نفسِ صبح

شب محرمِ سِر بود، صبا را که خبر کرد؟

من بودم و کُنجیّ و حریفیّ و سرودی

غم را که نشان داد؟ بلا را که خبر کرد؟

یک صوتِ حزین، شب همه شب مونسِ ما بود

این نعره زنِ حیّ‌ی علا را که که خبر کرد؟

عقل آمد و گفتا ز غمِ دوست مشو خوش

زین وقتِ خوش آن دشمنِ ما را که خبر کرد؟

گفتم که نیاندیشم از اندوهِ خود امشب

اندیشهی اندوه فزا را که خبر کرد؟

در آتش و در آب فکندند خُتن را

ای سینه و ای دیده! شما را که خبر کرد؟

 

 

 

۵

مرا از زلف تو مویی بسنده‌‌ست

فضولی می‌کنم بویی بسنده‌‌ست

چه لشکر می‌کشی بر قلب عشاق

صف مغلوب را هویی بسنده‌‌ست

حسن گر طالب حبل‌المتینی

ز خوبان تار گیسویی بسنده‌ست

و گر محراب خواهی بهر طاعت

از ایشان طاق ابرویی بسنده‌ست

 

 

۶

حال من مسکین به شه حُسن که گوید؟

درد دل موری به سلیمان که رساند؟

بوی سر آن زلف درین کلبه که آرد؟

پیراهن یوسف سوی کنعان که رساند؟

گیرم چو سِکَنَدر همه‌جا می‌رسدم دست

پای‌ام به سر چشمه ی حَیوان که رساند؟



















         
       

بالای صفحه