_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۷۹۹ ـ جمعه ۱ مرداد ۱۳۹۵

  No. 799 - Friday 22 July 2016

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

       

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

 


علی باباچاهی

چه اوضاعی؟

 

 

هر آن‌که بر این زمین مسکن دارد۱

به اندازه‌ی کافی وقت دارد

وقت     خروس دارد     ساعت دارد

ساعت     کار دارد     در کلانتری     پزشک قانونی

جمع شده بودند شیشه به شیشه     پشت شیشه    

بی‌بی     طوطی

 

تشخیص هویّت از دور     زرافه‌گی می‌خواهد وُ گردن‌درازی!     خُب!

برگردیم به حرف     به کلمه     به ق     به قانون خودمان!      خُب!

قانون     چراغ دارد     تعقیبی     تجسسی

گِردِ شهری۲    پیش‌پایی۳     عارفی     عالَم‌سوزی

نورافکن دارد     چشم‌گداز     صورت‌سوز

صورت     دو صورت دارد:     محوی      شطرنجی

به خانه که برگشتیم بابا هنوز شطرنجی بود

در خانه بود     نبود ولی

خانه نورافکن داشت     چراغ نداشت

چراغ     نفت نداشت

نفت     کبریت نداشت

کبریت     قوطی نداشت

ایندورا گفت بروم سر کوچه انارِ ساوه

                                بچینم از درخت

انار     نفت داشت     کبریت داشت

شهر داشت     شهردار داشت

جمعیت داشت به وفور

جمعیت     دست داشت     چشم و صورت داشت

دندان عقلم زُق‌زُق کرد     دندانپزشک نداشت

ایندورا گفت:   دیوانهگی به تو نمی‌آید

برگه‌ی مرخصی‌ات حاضر است!       

 

 آذرماه ۱۳۹۱

 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱.     با اوپهنیشدها.

۲.     با مولانا: دی شیخ با چراغ ... .

۳.     با حافظ: پیش پایی به چراغ تو ... .



ماندانا زندیان

دوشعر

 

۱

مثل زن های کولی

دنبال جاده های بی مقصد می گردم 

در گوشه های آغوش‌ات

 

هوای دریا به سرم زده

 و شرجی شانه های‌ات

 و امواج تن‌ات

 که بومی‌ی تنم شده اند

 

تو رفته ای

 و آفتاب گردان های حاشیه ی دامنم

 تا جنوبی ترین رؤیای خدا

قد کشیده اند.

حسین شرنگ

دو شعر

 

۱

به ح. ع. ع. ز. م

آسمان

بیابان های‌اش را می شمارد

بیابان

شن های‌اش را

شن

سفرهای‌اش را

می شمارد زندهگی تخم های‌اش را

مرگ جوجه های‌اش را می شمارد

یک صفرهای‌اش را

صفر بی‌هودهگی های‌اش را

می شمارد

می شمارد

 

۲

به سارا و سحر زرهی

صدایِ سفیدِ خرس

شماله کشید از قطب

فتاد زلزله در یخسار

جنوب جنون لرزید

شماله کشید از قطب

شهابِ هراس و جُوع

شماتتِ یأسِ وحش

فغانِ برودت سوز

فتاد زلزله در یَخسار

رمید برکت از اقیانوس

شکست باله ی پنگوئن

نهنگ سینه به خَریَخ کوفت

جنوبِ جنون لرزید

زمین به گردشِ خود شک کرد

کشید زوزه طبیعت باز:

کسی دعایِ مرا دزدید


 

ماندانا زندیان

دوشعر

 

 

۲

نفَسش که روی مین جا ماند ،

عطر همه ی شله زرد های زمین پرید

و هنوز کاسه ی ماه پُر می شد

و هنوز هیچ کس ظهور نمی کرد

 

فردا

 سا یه ی انقلاب ،  روی پلاک او

 و پیشانی‌ی ماه

 و شله زرد نذری‌ی بی بی

 گلاب مصنوعی می پاشید

 و با دار چین واقعی می نوشت :

جنگ ، جنگ ، تا پیروزی

       
 
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۷۹۹ ـ جمعه ۱ مرداد ۱۳۹۵

  No. 799 - Friday 22 July 2016

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

 نمونه‌هایی از  سروده های سده های هشتم و نهم  قمری / چهاردهم  و پانزدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



نعمت‏ الله ولى

سيد نورالدين نعمت‏الله‏ بن عبداله کوه‌بنانی‌ی كرمانى

ملقب به

شاه نعمتالله ولی

[پایانه‌ی سده‌ی هشتم تا آغازه‌ی نهم ‌قمری / ۱۴ و ۱۵ میلادی]

 

 

۱

رنديم و دگر مستيم تا باد چنین بادا

توبه همه بشكستيم تا باد چنين بادا

چون قطره از اين دريا ديروز جدا بوديم

امروز بپیوستیم تا باد چنین بادا

عقل از سر نادانی درد سر ما می‌داد

عشق آمد و وارستیم تا باد چنین بادا

ما دست برآوردیم در پاش سرافکندیم

مستانه از آن دستیم تا باد چنین بادا

زنّار سر زلف‌اش افتاد به دست ما

زنّار چنان بستیم تا باد چنین بادا

آن رند خراباتی رندانه حریف ماست

او سرخوش و ما مستیم تا باد چنین بادا

ما سید رندانیم با ساقی‌ی سرمستان

در می‌کده بنشستیم تا باد چنین بادا

 

 

۲

چه خوش جمعیتی داریم از زلف پریشان‌اش

بود دل‌شاد جان ما که دل‌دار است جانان‌اش

بیاور دردی دردش که آن صافی دوای ماست

کسی کو درد دل دارد همان درد است درمان‌اش

دلم گنجیه‌ی عشق است و خوش گنجی در او پنهان

چنین گنجی اگر جویی بود در کنج ویران‌اش

من از دوق این سخن گفتم تو هم بشنو به ذوق از من

بیاور قولِ مستانه رو آن مستانه می خوان‌اش

خرابات است و ما سرمست و ساقی جام می بر دست

سر ما، آستان او، و دست ما، و دامان‌اش

اگر تواب رو جویی بیا با من دمی بنشین

که دریایی‌ست بحر ما که پیدا نیست پایان‌اش

حریف نعمت‌الله شو که تا جان‌ات بیاساید

بنوش این ساغر می را به شادی روی یاران‌اش

 

 

۳

ماایم کـ از جهان همه دل‌ بر گرفته‌ایم

جان داده‌ایم و دامن دلبر گرفته‌ایم

مست و خراب و عاشق و رندیم و باده‌نوش

آب حیات از لبِ ساغر گرفته‌ایم

چون مذهب قلندر رندی و عاشقی‌ست

رندانه ما طریقِ قلندر گرفته‌ایم

عشق آتشی گرفته و در جانِ ما زده

ما شمع‌سان در آتش او در گرفته‌ایم

بر لب گرفته‌ایم لبِ جامِ می‌ی مدام

دامانِ ساقی و لبِ کوثر گرفته‌ایم

یاران ندیم مجلس ما نعمت‌اله است

بنگر که ما حریف چه درخور گرفته‌ایم

 










 

۴

شاهدى از دكان باده‏فروش

به رهى مى‏گذشت سرخوش دوش

حلقه‌ی بنده‌گى‌ی پير مغان

كرده چون دُرّ عاشقان در گوش

بسته زنّار همچو ترسايان

جام بر دست و طيلسان بر دوش

گفتم: اى دستگير مى‏خواران

از كجا مى‏رسى چنين مدهوش

جام گيتى نماى داد به من

كه از اين باده جرعه‌یى كن نوش

گفتم: اين باده ته پياله‌ی كيست

لب به دندان گرفت و گفت خموش

گر تو خواهى كه تا شوى محرم

در خرابات خوش درآ، مى نوش

ناگه از پير عقل پرسيدم:

كه ز سوداى كيست اين همه جوش

هيچ كس زين حديث لب نگشود

ناگهان چنگ بركشيد خروش

كه: سراسر جهان و هر چه در اوست

عكس يك پرتوى ست از رخ دوست

 

 

۵

ما خاك راه را به نظر كيميا كنيم

هر درد را به گوشه‌ی چشمى دوا كنيم

در حبس صورت‌ايم و چنين شاد و خرم‌ايم

بنگر كه در سراچه‌ی معنا چه‏ها كنيم

رندان لاابالى و مستان سرخوش‌ایم

هشيار را به مجلس خود كى رها كنيم

موج محيط و گوهر درياى عزّت‌ايم

ما ميل دل به آب و گل آخر چرا كنيم

در ديده روى ساقى و در دست جام مى

بارى بگو كه گوش به عاقل چرا كنيم

ما را نفس چو از دم عشق است، لاجرم

بي گانه را به يك نفسى آشنا كنيم

از خود برآ و در صف اصحاب ما خرام

تا سيّدانه روى دل‌ات با خدا كنيم

 


















 

         
       

بالای صفحه