_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

   شماره ی ۸۰۰ ـ جمعه ۸ امرداد ۱۳۹۵

  No. 800 - Friday 29 July 2016

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

       

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

    


بیژن نجدی

[۱۳۷۶ ـ ۱۳۲۰ خورشیدی / ۱۹۸۷ ـ ۱۹۴۱ میلادی]

دو شعر

 

۱

پل

 

چقدر از پل می‌ترسم

از آسمان چسبیده

بر پل

از پرده پاره‌های ابر

ریخته روی پل

از شنبه ‌یی که راه می رود

زیر پل

از درختان خسته‌ی کنار پل

 

ترسی چنین عاشقانه

با هیچ صیادی به دریا نرفته است

 

 

۲

غروب

 

غروب مهربان یک شنبه

. . . بالکن

باران

زیرپنجره ام

این سیاهی‌ی چتر توست.

 

***

 

غروب سوگوار یک شنبه

. . . بالکن

باران

زیرپنجره‌ام

این سیاهی‌ی چتر توست.

دردست‌های من

که باز نمی کنم ، هرگز.


 

فریبا صفری نژاد

دختر جهیزیه

 

دختر جهیزیه نه، ولی رنگ و رو که داشت
گیریم آس و پاس، ولی آبرو که داشت

زنجیر و سینه ریز و گلوبند . . . نه!  ولی
بغضی به وزنِ این همه را در گلو که داشت

لب‌خند می زد از ته دل . . .  نه، مگو که بود
حس غرور جشن شما را، مگو که داشت

در خانه ی مجللِ بخت، احتیاج . . . نه
اما هوایی از خفقان، از هوو که داشت

او را به جرم هیچ به جرم نداشتن
بی دستبند بُرد به دنبال، او که داشت

دامادِ پیرتر ز پدر، این چه صیغه‌یی‌یست؟
دختر پدر نداشت، ولی آرزو که داشت

جهانگیر صداقتفر

The Gipsy King

 

چه راز است این

نهفته در حریرین خسته گاهِ حنجرِ کولی

کـ آن چنانم مسخ می‌‌دارد،

تا شوم انگاره‌ی گلبرگِ نیلوفر به موجِ برکه‌ی مهتاب

در گذرگاهِ نسیمِ شامِ فروردین ؛

تا شوم

آشفته‌وش

دودِ ملالی از دل‌ِ آهیّ و گم گردم

در غبارِ آسمانی سُربی و غمگین .

 

چه ساز است این

که می‌‌موید ز پشتِ پرده‌ی اوهامِ این لولی وشِ کولی ؟!

چه لحن است این

که در تلخی‌ش -

انگاری

جامِ نوشینی تراویده ‌ست -

شهد آگین ؟

بی‌ گمان جادوگری هشیار

خلسه‌یی شوریده افشانده ‌ست

بر گیتار و در نی‌ی‌ نایِ این کولی‌وشِ لولی

که این سان می‌‌سراید نغمه‌های اندهان را

هم زمان -

در وزنِ شنگولی‌ !

 ***

رها بر بسترِ رویا،

مرا تا ناکجا‌هایِ کجا‌ها می‌‌برد این ساز و این آواز

 در نشیب‌ و در فرازِ پرده‌ی اعجاز !

 


 

 

رویا تفتی

دوربین

 

این جایی که زندهگی می‌کنم من هیچ کس نمی‌میرد

باورت می‌شود؟

یک نفر نمی‌میرد

به همین سادهگی

 

شب

هر شب

کلفتی‌ پوستم را می‌کشد کنار

یک دوربین قدیمی‌ام انگار

انگار تاریکی برای ظهور عکس‌های‌ام ضروری است




















       
 
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

   شماره ی ۸۰۰ ـ جمعه ۸ امرداد ۱۳۹۵

  No. 800 - Friday 29 July 2016

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

 نمونه‌هایی از  سروده های سده های هشتم و نهم  قمری / چهاردهم  و پانزدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



قاسم انوار

معین‌الدین علی حسینی‌ی قاسمی

[پایانه‌ی سده‌ی هشتم تا آغازه ی سده‌ی نهم ‌قمری / ۱۴ میلادی]

 

 

۱

در آن چمن که تو دیدی گلی به بار نماند

خزان درآمد و سر سبزی ی بهار نماند

ز پای دار و سر تخت قصه کمتر گوی

که این کرامت و آن غصه پایدار نماند

ز مستعار جهان مست عار بود حکیم

ز مستعار چو بگذشت مست عار نماند

تو اختیار به جانان گذار و جان پرور

که بخت یار شد آن را که اختیار نماند

چو باد حادثه تن را غبار خواهد کرد

خنک کسی که از او  بر دلی غبار نماند

حدیث شکر و کایت کنیم در باقی

که رنگ لاله فرو ریخت ، نوک خار نماند

قرار جان به وصال تو بود قاسم را

ولی چه سود که آن نیز برقرار نماند

 

۲

به کوی عاشقان بت‌خانه‌یی هست

در آن‌جا دلبر جانانه‌یی هست

نمی داند کسی اورا، ولیکن

به هر مجلس از او افسانه‌یی هست

به پیش شمع روی‌اش خور فرو رفت

که شمع‌اش را چنین پروانه‌یی هست

مرا از زلف و حال‌اش گشت معلوم

که هرجا دام باشد دانه‌یی هست

چو پیمان را شکستم، باز ساقی

کرم فرما، اگر پیمانه‌یی هست

چه کم از می، به دور چشم مست‌اش

که در هر گوشه‌یی میخانه‌یی هست

سرشک قاسمی دریاست، در وی

برای طالبان دردانه‌یی هست

 

 

۳

دل من به غمزه بردی رخ مه نمی‌نمایی

به کجات جویم ای جان ز که پرسم ات کجایی

بگشا نقاب و آن رو بنما به ما که ما را

به لب آمده‌ست جان‌ها ز مرارت جدایی

بنماند جانم از درد و بماند تا قیامت

به من اسم جان سپردن به تو رسم دل‌ربایی

نه چنان خراب و مست‌ام که توان مرا کشیدن

ز طریق عشق و رندی به صلاح و پارسایی

نفسی نقاب بگشا دل و دین ببر به غارت

که دمی خلاص یابم ز غم منی و مایی

من اگر خطاست کارم به تو بس امیدوارم

به جز از تو کس ندارم که تو معدن وفایی

ز سر نیاز گفتم که گدای توست جانم

به کرشمه گفت قاسم تو گدای پادشایی


 

 

 

 

 

۴

ساقى ز کرم پر کن اين جام مصفا را

آن روح مقدس را آن جان معلا را

روزى که دهى جامى از بهر سرانجامى

يک جرعه تصدق کن آن واعظ رعنا را

خواهى که به رقص آيد ذرات جهان از تو

در رقص برافشانى آن زلف چليپا را

ناصح برو و بنشين، افسانه مخوان چندين

از سر نتوان بردن اين علت سودا را

گفتى که ز خود گم شو تا راه به خود يابى

تفسير نمى‌دانم اين رمز و معما را

هر بار که من مردم صد جان دگر بردم

احصا نتوان کردن اعجاز مسيحا را

قاسم نشود عاشق هرگز به هواى خود

ليکن چه توان گفتن آن مالک دل‌ها را

 

۵

دل  عاشقِ چشمِ تُرکِ مستانه ی توست

تو شمعی و عالم همه پروانه ی توست

جان و دل ما عاشق و دیوانه ی توست

تو خانه ی دل شدی و دل خانه ی توست

 

۶

هرچند که در زمانه یک محرم نیست

بنیاد اساس دوستی محکم نیست

ما در همه حال با غم اش دل شادیم

چون غم به سلامت است دیگر غم نیست

 

۷

آن روز که این گنبد مینا بستند

و این طارم نه سپهر اعلا بستند

نی کتم عدم بود و نه شمع و آتش

نی رشته که عشق یار بر ما بستند

 

۸

تا در پی ی مخزن معانی رفتیم

در بحر محیط لامکانی رفتیم

دیدیم بسی محنت و تاریکی و غم

تا بر سر آب زنده گانی رفتیم














         
       

بالای صفحه