_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۸۰۳ ـ جمعه ۲۹ مرداد ۱۳۹۵

  No. 803 - Friday 19 August 2016

 
 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

       

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

 


محمد مختاری

[ ۱۳۷۷ ـ  ۱۳۲۱ خورشیدی /  ۱۹۹۸ـ ۱۹۴۲ میلادی]

اول اردیبهشت*

 

 

دو خط سرخ دو ناگاه

که از دو نقطه ی شفاف عصر می آغازد      می تپد      می‌آراید

و در توازی‌ی سال از بهار می گذرد تا نوری را از خود کند

که دیرگاهی تابیده است در چشم به راهی

 

 

نگاه اول اردیبهشت       در چشم‌انداز       باز می گردد

و مردمک ها آرام می گیرند        تاسایه‌یی به سایه و        نوری به نور        بپیچد

و کودکی لب‌خندش را بیاویزد باز از حواشی‌ی بازیگوشی

 

 

زن از کنار زمان     وزیده است     که مرد     تولدش را در آفتاب جشن بگیرد

نگاه کودک از صفحه ی سپید ساعت می رهد

و روی مردمک رو به رو می آرامد

دو خط سرخ از انگشت های نازک

به دست دنیا می پیچد

و گل می اندازد رخسار زمان

 

 

گذار در گل صد برگ

زنی کنار مردی می رود

بهار از سر دیوار عصر می‌نگرد

و شاخه های بید سر می‌نهند

و سر بر می دارند

همچنان که کودکی دو گل سرخ را

 به اهتزار درمی آورد

در انتهای خیابان عصر

 

۲ اردیبهشت ۱۳۷۲

* اول اردیبهشت زادروز محمد مختاری است

 


سهراب رحیمی

[ ۱۳۹۴ ـ ۱۳۴۱ خورشیدی /  ۲۰۱۶ ـ ۱۹۶۲ میلادی]

چنان در سکوت راه می‌ روی

 

چنان در سکوت راه می‌‌روی

که هرگز نشانی از صدایی نداشته‌‌ای

نه اقامت‌گاهی برای حقایق که تصویر شود

نه جست و جویی برای آزادی

نه دری به تبعید

وضعیت وجودی‌ رنگ

یا شعری از درد

از زمین‌ های دور

با احساسی غریب

از دشت های سرد سوئد می‌ گذری

شعرها، چون گلوله از گلوی‌ات پرتاب می‌ شود

و خلوت؛ این جا بهانه‌یی‌ست

برای نوشتن واژهگان بی انعطافی

که سیاه اند در آزمایشگاه

در سایه‌ آینهیی

که پژواک شعر می‌ شود

تا سایهی حضورت

شکل چشمی شود

در فصل‌‌های اجباری . . .


فهیمه غنینژاد

نارنج ها

 

دهان خشکیده ی عروسک ها

 بوی نارنج های کال را

 از پستانم مکید

 زندهگی گَس بود

 وقتی هنوز

 عشق، اولین کلام نبود و

 آخرین هم.

من

 از زخم های خاطر

 به خاطره های زخمی

 گریختم

- عشق، اولین پناه است و

 آخرین هم

قاصدک فریاد زد.

 

555

 

این صدای شیون

 که از کوه ها می آید

 پژواک کدام قهقهه ی ویرانگر است

 زنی

 این پژواک را

 به گوش جنین نُه ماهه‌یی  که در شکم داشت

 رسانید

 و به لالایی خواند:

- باید دست و بالمان را جمع کنیم

 همین روزها هردو خواهیم مُرد

 

555

 

پستان های ام

 از بوی نارنج های رسیده

 رگ کرده

 گلبوته های سرخ و سبز پیراهن مادرم

 پس از سال ها، بر تن‌اش

 رنگ نارنج های رسیده شده

 باید آخرین کلام را گفت

 و به اولین پناه گریخت

 به زودی

 همه ی نارنج ها

 با نارنجک

 منفجر خواهند شد.

































 

       
 
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۸۰۳ ـ جمعه ۲۹ مرداد ۱۳۹۵

  No. 803 - Friday 19 August 2016

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

 نمونه‌هایی از  سروده های سده ی  نهم  قمری  ||||   پانزدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



جامی

ابوالبرکات نورالدين عبدالرحمان جامى

 [سده‌ی نهم قمری / ۱۵ میلادی]

 

۱

ساقیا زین هنر و فضل ملول‌‌ایم ملول

ساغری ده که بشوییم ز دل نقش فضول

مشکل عشق چو حل می‌نشود چند نهیم

گوش ادراک بر افسانه‌ی اوهام و عقول

سحر از کوی خرابات برآمد مستی

لایح از ناصیه‌اش پرتو انوار قبول

گفتم‌اش: عاشق درمانده چه تدبیر کند

که کشد رخت ارادت به مقامات وصول؟

گفت: این مساله از پیر مغان پرس که اوست

واقف جمله مراتب چه فروغ و چه اصول

در ره حشمت او خاک شو و همت خواه

تا شود غایت مامول تو مقرون محصول

 

۲

به دندان رخنه در پولاد كردن

به ناخن راه در خارا بريدن

فرو رفتن به آتشدان نگونسار

به پلك ديده آتش پاره چيدن

به فرق سر نهادن صد شتر بار

ز مشرق جانب مغرب دويدن

بسى بر جامى آسان‏تر نمايد

ز بار منّت دونان كشيدن

 

۳

بودم آن روز من از طايفه دُردكشان

كه نه از تاك نشان بود و نه از تاك‏نشان

از خرابات‏نشينان چه نشان مى‏طلبى

بى‏نشان ناشده ز ايشان نتوان يافت نشان

هر يك از ماه‌وشان مظهر شانى دگرند

شان آن شاهد جان جلوه‏گرى از همه‏شان

جان فداي‌اش كه به دل‌جويى ما دل‌شدهگان

مى‏رود كوى به كو دامن اجلال‏كشان

در ره ميكده آن به كه شوى خاك اى دل

شايد آن مست بدين سو گذرد جرعه‏فشان

نكته‌ی عشق به تقليد مگو اى واعظ

پيش از آن باده بچش چاشنى‏يى هم بچشان

جامى اين خرقه‌ی پرهيز بيانداز كه يار

همدم بى سر و پايان شود و رندوشان

۴

به كعبه رفتم و آن‌جا هواى كوى تو كردم

جمال كعبه تماشا به ياد روى تو كردم

شِعار كعبه چو ديدم سياه، دست تمنا

دراز جانب شعر سياه موى تو كردم

چو حلقه‌ی در كعبه به صد نياز گرفتم

دعاى حلقه گيسوى مشك‌بوى تو كردم

نهاده خلقِ حرم سوى كعبه روى عبادت

من از ميان همه، روى دل به سوى تو كردم

مرا به هيچ مقامى نبود غير تو نامى

طواف و سعى كه كردم به جست‌ و جوى تو كردم

به موقف عرفات ايستاده خلق دعاخوان

من از دعا لب خود بسته گفت‏ وگوى تو كردم

فتاده اهل مِنا در پى‌ی مُنا و مقاصد

چو جامى از همه فارغ، من آرزوى تو كردم



 

 

۵

ریزم ز مژه کوکب بی ماه رُخ‌ات شب‌ها

تاریک شبی دارم با این همه کوکب‌ها

چون از دل گرمِ من بگذشت خدنگِ تو

از بوسه‌ی پیکان‌اش شد آبله‌ام لب‌ها

از بس که گرفتاران مردند به کوی تو

یادش همه جان  باشد خاک‌اش همه قالب‌ها

از تاب و تب هجران گفتم سخن وصل‌ات

آری بود این هذیان خاصیت آن تب‌ها

تا دست برآوردی ز ان غمزه به خون‌ریزی

بر چرخ رود هر دم از دست تو یارب‌ها

شد نسخ خط یاقوت اکنون همه رعنایان

تعلیم خط از لعل‌ات گیرند به مکتب‌ها

"جامی" که پی‌ی مذهب اطراف جهان گشتی

با مذهب عشق تو گشت از همه مذهبها

 

۶

سرتا به قدم غرقه‌ی دریای زلالی

از تشنه لبی بر لب هر چشمه چه نالی

پیش لب تو صد قدح باده لبالب

بر ساغر خالی لب خود بهر چه مالی

از عالم صورت که همه نقش خیال است

ره سوی حقیقت نبری، در چه خیالی؟

ای خواجه‌ی عالی محل این دیر معان است

بر صدر مکن جای که تو از صنف نعالی

از عشق سخن مرتبه‌یی نیک بلند است

واعظ نبود لایق این مایه‌ی عالی

گفتی به جهان عاشق دل‌خسته چه دارد

جانی ز غم‌ات پر،  دلی از غیر تو خالی

جامی سخن عشق به هر سفله چه گویی

در کیسه‌ی لولی چه نهی غقد لآلی

 

۷

من و خیال تو شب‌ها و کنج خانه‌ی خویش

سرود بی‌خودی و آه عاشقانه‌ی خویش

به خون همی نهم از ناله‌های خود همه شب

کسی نکرد چو من رقص بر ترانه‌ی خویش

خیال خال تو بردم من ضعیف به خاک

چنان‌که دانه کشد مور سوی خانه‌ی خویش

ز چشم سخت دلان دور دار عارض و خال

مرا چو شمع سری هست با زبانه‌ی خویش

سخن به قاعده‌ی همت آید ای واعظ

من و فسون محبت، تو  و فسانه ی خویش

خوش‌ام به شعله‌ی این آه آتشین همه شب

مرا چو شمع سری هست با زبانه‌ی خویش

بر آستانه‌ی تو خاک شد سر جامی

چه می‌کشی قدم از خاک آستانه‌ی خویش
















         
       

بالای صفحه