_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

 شماره‌ی ۸۱۷ ـ جمعه ۵ آذر ۱۳۹۵

  No. 817 - Friday 25 November 2016

 
 

 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

       

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

 


جعفر کوش آبادی

[ ۱۳۸۸ ـ ۱۳۲۰ خورشیدی / ۲۰۱۰ ـ ۱۹۴۱ میلادی]

عشق زندهگی (هشت شعر کوتاه)

 

۱

امروز در دهان نسیمی فراخ‌بال

با طعم نرگس و تو و زنبق به پیش می‌آیم

تو از همیشه خودی‌تر به زنده‌گی

لبْ‌خند می‌زنم.

 

۲

در کنار پنجره‌ی خرداد

ایستاده با دلی غمگین

تا بکاهد از غم دیرینه‌ی من

تا بیافروزد

آفتاب زعفرانی را

در کسوف سینه‌ی من.

 

۳

برهنهگی‌ی گل‌ها

برای بلبل است

                    یا دیدهگان ما؟

 

۴

در سپیده‌دم شهر

چتر هر نارونی کنگره‌ی وحدت گنجشکان است

که فقط

ما هیاهوی‌اش را می‌بینیم

 

۵

خیل گنجشکان را

گر توانایی‌ی آموختن نغمه‌ی بلبل بود

باغمان

بی‌شماران قفس نغمه، زندانی داشت

 

۶

در کبوترخانه

صلح

منتظر بود که پرواز کند

 

۷

هر صبحگاه

                که با لباس خالی‌ی غمگین

بیدار می‌شوم

پر می کند لباس مرا عشق زندهگی

 

۸

دل من می‌خواهد

بنویسم شعری

که در آن همهمه‌ی شادی‌ی مردم باشد.


مهرانگیز رساپور (م. پگاه)

پشت به خود

 

زمين چاق

 آسمان کوتاه

 شب آمده تا گلويم

 

 زمين پير

 آسمان پير

 هوا پوسيده

 نور پوسيده

 کابوس نشسته منتظر

 کنارِ تخت . . . رو به رويم

 

 پشت به اآب

 پشت به نان

 پشت به خواب

 پشت به خود

 

 می‌خواهم دخمه وار

 هجران هزار ساله‌ی آفتاب را . . . بگريم


 

گروس عبدالملکیان

پاییز . . .

 

سرریز کرده این پاییز .

برف با لکه های نارنجی

بهار با لکه های زرد

 

فصل ها می‌گریزند

و خورشید

که هی غروب می کند

خرداد را پر از خون کرده.

ما

سراسیمه فرار می کنیم

و کوچه های بن بست

که آن قدر زیبا بودند

این قدر ترسناکند

























       
 
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

   شماره‌ی ۸۱۷ ـ جمعه ۵ آذر ۱۳۹۵

  No. 817 - Friday 25 November 2016

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

 نمونه‌هایی از  سروده های سده ی  نهم و دهم  قمری  ||||   پانزدهم و شانزدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



 

 

اُنسی

سید قطب‌الدین میرحاج حسینی‌ی جُنابَدی

[ پایانه ی سده‌ی نهم تا آغازه‌ی دهم قمری /  ۱۵ میلادی]

 

 

 

۱

چو طره ی تو به تاراج عقل و دین برخاست

ز جان خسته دلان ناله ی حزین برخاست

به خاک تیره فرو رفت عنبر سارا

چو گرد مشک تو از روی یاسمین برخاست

نهال قد تو چون سرو در گلستان دید

برای خدمت اش آزادئاز زمین برخاست

چو اشک خویش همان به که گوشه یی گیرم

چنین که فتنه ی چشم تو از زمین برخاست

ز مهر روی تو انسی ز پای ننشیند

چرا که ذره صفت از برای این برخاست

 

 

۲

اگر در گوشه ی غم دور از آن سیمین بدن میرم

خلل در کار عشق آید همان روزی که من میرم

مرا بگذار در کوی خود ای شاخ گل رعنا

که همچون بلبل از شوق تو نالان در چمن میرم

میان خار محنت جان دهم، من کیستم باری

که بر بوی سمن یا بر کنار یاسمن میرم

حدیثی کـ از لب شیرین آن مه بشنوم انسی

کنم ورد زبان و در میان آن سخن میرم

 

 

 

۳

چون لاله گر ز آتش می سوخت خرمنم

آن کو مدام باده ی گلگون کشد من ام

دعوای بی گناهی اگر می کنم خطاست

زیرا که هست خون صراحی به گردنم

عنقای باغ عزلتم اما هوای تو

نگذاشت در ضمیر هوای نشیمنم

شادم از این که از مدد بخت کارساز

در رهگذار دردکشان خاک شد تنم

از دولت محبت پیر مغان مدام

چون غنچه خرقه پوش و چو گل پاک دامنم

 

 

 

۴

توفان اشک ما که به یک‌دم جهان گرفت

موج از هلال یک‌شبه بر آسمان گرفت

بر روی گرد بالش خورشید تکیه زد

آن‌کو چو صبح از همه عالم کران گرفت

در رهگذار وادی‌ی هجران چو من نبود

مجنون که مرغ بر سر او آشیان گرفت

اکنون که هجر بر سر من تاخت توسن‌اش

گلگون اشک را که تواند عنان گرفت

در خشک‌سال هجر تو انسی خموش شد

مانند بلبلی که دم‌اش در خزان گرفت

۵

زمانه دست مرا گر به دست یار دهد

خوش است اگر چه همه عمرم انتظار دهد

اگر عنان تصرف به عشق او سپرم

عجب که عقل مرا دیگر اختیار دهد

چو غنچه با دل تنگم قرین بود چو کسی

دل شکسته بدان سرو گل‌عذار دهد

چو زلف خویش ندارد قرار دل‌بر ما

که ساعتی بر این بی‌دل‌اش قرار دهد

چو سیل دیده‌ی گریانِ ما بر آرد موج

ستاره را به حیَل بر فلک گذار دهد

نوید آمدنش می‌دهد نسیم چنانک

نوید مقدم گل باد نوبهار دهد

حباب گونه بگردم میان سیل سرشک

اگر چنان‌که لب‌اش وعده‌ ی کنار دهد

به روی چون گلشن ای دل مبین که دیدن او

نتیجه درد دل عندلیب زار دهد

شراب ساغر لعل لب تو آن می نیست

که دور چرخ با بنای روزگار دهد

ز ترک چشم تو ترسم که خنجر مژه را

به دست غمزه‌ی جادوی جان شکار دهد

بسوخت در شب هجران جگر کجاست کسی

که شربتی به من بی‌دل فگار دهد

به جان رسید دل از عشق‌ات ای پری وقت است

که حال عرضه بر شاه و شهریار دهد

 .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

 

۶

اگر چون غنچه در خنده دهانِ یار نگشاید

دل صد پاره‌ی مارا گره از کار نگشاید

برو ای زاهدِ خودبین که گر زنّارِ زلف این است

بر آن‌ام من که هرگز هیچ‌کس زنّار نگشاید

شب از خون جگر چشمم چنان بر یک دگر بندد

که بر روی تو روز از کوششِ بسیار نگشاید

مجوی از خاطر اندوهگینِ عاشقان جز غم

که آن‌جا کاروان شادمانی  بار نگشاید

مکن صرف بتان عمر عزیز خویشتن اُنسی

کـ از این سنگین دلان‌ات خاطر افگار نگشاید

 

۷

شدم چو ذره هوایی ز مهر دل‌داری

کـ از آفتاب رُخ‌اش بهتر است بسیاری

فگنده در صفت سایه‌ام سُهی سروی

نهاده بر جگرم داغ لاله رخساری

ندیم بزم وصال‌اش نمی‌توانم شد

من شکسته کـ از او قانع‌ام به دیداری

بر اوج گنبد فیروزه‌ی فلک دارد

به مهر روی تو خورشید روز بازاری

ز تاب زلف تو در هر طرف پریشانی

ز چشم مست تو هر گوشه‌یی‌ست بیماری

مکن به عشق ملامت مرا چو می‌دانی

که غیر عشق نیاید ز عاشقان کاری

کمند عمر اگر بگسلد ندارم باک

ز زلف او اگر افتد به دست من تاری

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

         
       

بالای صفحه