_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

   شماره‌ی ۸۲۴ ـ ۱۷ دی ۱۳۹۵ 

  No. 824 - Friday 13 January 2017

 
 

 

 

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی

       

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

    


اسماعیل خویی

ملالِ شامگاهی 

 

        پس، از رواقِ حنجره‌ی کیست،

با واپسین نُت از نوای سحرگاه

در پرده‌ی سکوتِ پرندین،

که،در همان نخستین دیدارِ هر درخت با چهره ی بیدار برگ هاش،

پنجره‌های صدا

به روی ما و جهان باز می شود:

و، در فضای شنیدار،

گروه خوانی‌ی مُرغانِ بامداد شناس،

با سازِ دل‌نوازِ نسیم

و همنوایی‌ی رقصندهگانِ برگ،

آغاز می شود؟!

 

بگو بدانم،

پس،

چراست

و از کجاست

که همسُرایی ی خُنیاگرانِ پروازی،

در شامگاه،

که می پرند همان نُت هاشان از روی سیم های نسیم،

چنان و چندان پُرشور نیست؛

و بازگشتن شان سوی لانه ها،

چنان و چندان

که دور گشتن شان از آنها

در هوای سحرگاهی ،

پُرسرور نیست؟

 

ملالِ شامگاهی را

آیا

پرنده‌گان نیز احساس می کنند؟!

 

 

بیستم مهرماه   ۱۳۹۵  ـ بیدرکجای لندن


محمد حسین مدل

چند شعر کوتاه

 

  یک

 

من محو تو می‌شوم

یا محو تو است

تمام من اینک.

 

دو

 

متن

می‌گریزد از من

افشای‌اش که می‌کنم هر بار

و صفحه‌ی سفید

که افشای متن می‌شود

روسیاه عالم است.

لیلا فرجامی

باستان شناس

 

در شهر تاریکی‌ها نشسته‌ام

به آواز نخستین پرنده‌ی جهان فکر می‌کنم

به راستی

چه کسی طنیناش را شنیدهست؟

چه کسی مرگ‌اش را دیدهست؟

 

وقتی که تنها یک سار در آسمان‌ها پر می زد

انسان زبان برگ‌ها را می دانست

و بهشت سنگ‌ریزه‌یی ته رودخانه بود

 

حالا هیچ آتشی بر مشعل نیست

غار، دیواری‌ست که دیگر روی‌اش سایه‌یی نمی‌افتد

و هیچ زبان تازه‌یی با چند حرف مبتدی آغاز نمی‌شود

من افلاطون نیستم

و چراغ هایِ نفتی‌ی عالَم مُثُل ِ انزوایم را کمتر نمی‌کند

زبانه‌یی در کار نیست-

پیش از رسیدن عصر یخبندان

باید قرارگاه امنی در مرز منظومه‌ی شیری یافت

 

شاید اگر آفریدگار این رنج هم به زمین رانده گشته بود

تبعیدی‌ی سازگارتری نمی شد.

 

در شهر تاریکی ها نشسته ام

و به آواز نخستین پرنده ی جهان گوش می دهم،

اینجا باستان شناسی دل‌داده ام

که هر شب بر استخوان‌های کوچک حوّا

به خواب می روم


محمد حسین مدل

چند شعر کوتاه

 

سه

 

من نگاه کردن دیگر را

در نگاه کردن دیگر تو

یک لحظه که نگاه می‌کنم

معنی آه را

در کف دستانم می‌بینم

بس‌که گوارایی.

 

چهار

 

تا حیرت حیران لبانم

ادامه دهد

حست و جوی تو را

سطری روشن

از دستان ات می بارد

در متنی که من ام

   
       
 
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

   شماره‌ی ۸۲۴ ـ ۱۷ دی ۱۳۹۵ 

  No. 824 - Friday 13 January 2017

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

 نمونه‌هایی از  سروده های سده ی   دهم  قمری  ||||    شانزدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



اقدسی

مولانا محمد اقدس مشهدی اقدسی

[ سده‌ی دهم قمری / ۱۶ میلادی]

 

۱

عجب است از تو سوی‌ام نگهی به ناز کردن

تو کجا و بر اسیران در رحم باز کردن

ز غم‌ات جهان چنان شد که صبا نمی تواند

به تبسم نهانی لب غنچه باز کردن

سر قاتلی بنازم که ز کثرت ملایک

به جنازه ی شهیدش نتوان نماز کردن

 

۲

دل گرمم چو در آتشکده ی غم سوزد

نفسی سر زند از سینه که عالم سوزد

در شبستان طرب نور نخیزد ز دلم

این چراغی‌ست که در حلقه ی ماتم سوزد

 

۳

روزی که به قتل همچو من بی جگری

پیدا کند آن نگار بد مهر سری

اجزای تنم ز شوق بسمل هریک

خود را بزند به تیغ پیش از دگری

 

۴

خوش آن که در رقص آورد جان بلا فرسود را

آویزد از فتراک خود این صید خون آلود را

زین دشت پیمایی مرا طوف تو باشد آرزو

ورنه پسِ سر کرده ام صد کعبه‌ی مقصود را

چون زلف از روی ایاز افتد به مستی یک طرف

از پرده اندازد برون راز دلِ محمود را

در مجلس می‌خواره‌گان زاهد نخواهد برد ‌پی

نزدیک مقبولان حق ره کی بود مردود را

بی دوست تا کی اقدسی سوزد دل اندر سینه‌ات

زین انجمن بیرون فکن این مجمر پر دود را

 

۵

ناله‌ی ناقوسِ گبران از دل افگارِ ماست

پیچش  زلفِ بُتان از غیرتِ زنارِ ماست

مرغِ روحِ آن‌که مجنون خوانی‌اش

عندلیبِ آشیان گُم کرده‌ی گلزار ماست

کی رسد در حشر اجزای وجودِ ما به هم

زین پریشانی که از زلف بُتان در کارِ ماست

شعله را از پنبه آرایش کسی هرگز نکرد

کور باطن را نظر بر جُبُه و دستارِ ماست

گرچه ما در مذهبِ پرهیزگاران کافریم

قدر ما این بس که شیخ شهر در انکارِ ماست

اقدسی می‌خانه زآنِ توست می خور توبه چیست

رحمت ایزد کجا محتاجِ استغفارِ ماست

 




 

۶

دلا صبح شد خیز و بشکن خمار

چو نرگس سر از خواب مستی بر آر

ز عشرت دل می پرستان شکفت

گل باده بر روی مستان شکفت

خروشیدن چنگ و گلبانگ عود

گره از دل شیشه‌ی می گشود

تو هم لحظه‌یی بی‌خبر باش و مست

مده دامن بزم عشرت ز دست

پی‌ی سِرّ وحدت به‌هر سو مدو

بیا راز سربسته از خم شنو

شرابی به لب نه که صد آفتاب

به چرخ آمده بر سرش چون حباب

شرابی به گرمی چو خوی‌ بتان

به هر قطره دریای آتش نهان

شرابی کزو کمتر ایمان شود

اگر مور نوشد سلیمان شود

اگر بر فلک پرتو افگن شود

فلک هم‌چو قندیل روشن شود

ز کف ساقی از بهر این تلخ‌کام

اگر افشرد لای خُم را به جام

چو جوشد برون باده از مشت او

چکد آفتاب از هر انگشت او

شد از گرمی، آن می بی خمار

چو شعله سراپای خم بی‌قرار

از این می بخاری بر افلاک شد

ز سیاره روی اش عرقناک شد

شده خاک می‌خانه چو مشک از او

لب هفت دریا شده خشک از او

ز تأثیر آن باده بعد از هلاک

ز خاکم تراوش کند جان پاک

چنین باده‌یی گر تورا آرزوست

برون ای چون غنچه یک دم ز پوست

به بزمی قدم نه که صد جبرییل

کند خون خود را به مستان سبیل

در او ساقیان با دل پر نشاط

به زلف طرب رُفته گرد از بساط

کند دود شمع‌اش به صد پیچ و تاب

چو زلف  بتان تکیه بر افتاب

در آن بزم هر دل که مجمر شود

ز دودش  فلک گوی‌ عنبر شود

غبار کدورت ز دل‌های تنگ

کند پاک مطرب به گیسوی چنگ

ز دوق تماشای آن بزمگاه

در آغوش  مژگان نگنجد نگاه

.   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .  .

.   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .  .   .

         
       

بالای صفحه