_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

    شماره‌ی ۸۳۴ ـ جمعه ۴ فروردین ۱۳۹۶

  No. 834 - Friday 24 March 2017

 
 

 

 

 

 

 تارنمای صمصام کشفی

م

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

    


محمد مختاری

[ ۱۳۷۷ ـ  ۱۳۲۱ خورشیدی /  ۱۹۹۸ـ ۱۹۴۲ میلادی]

پاره یی از  شعر آب های همیشه

 

آغاز شد

سال بلند

سالی که سروهای جوان

                             برف های خونین را

از شانه های خویش تکاندند.

 

شورش به سوی شادی

در ارتفاع بهمنی ی ماه و برف.

 

و شاعران

با یکهزار و سیصد و پنجاه و هفت سرو

خود را به رودخانه سپردند.

 

لختی به خود نگاه می کند

و طعم خود را باز می یابد

این صمغ سرخ

              که می تراود از اندام سرو

 

و رودخانه چه رنگین است

 

شاید همیشه سال از این گونه

                             آغاز می شود

که آن چه می ماند تنها لحظه هایی ست

                                           که در خون من راه

                                                          می یابند.

 

این خط سرخ تا اعماق می رود

و تا خیال آینده می خواهد رنگ اش را حفظ کند.

در این تقاطع آینه یی می گردانم

تا رنگ خویش را

              در هر دو سو بیازمایم.

 

. . . . . . . . .

. . . . . . . . .

. . . . . . . . .

. . . . . . . . .

 

خویش من است آب و گل سرخ

خویش من است سرو و آزادی.

خویش من است گرده ی چسبنده یی که می افشاند

نوزایی ی پریشان اش را

                             از بساکی

                                           تا بساکی دیگر.

هذیان تابناک من است این ستاره

                             که  باز نمی ماند از رفتار.

نارنج زخمی ی  من و آه من است

روز بلند خاطره و خاطر من است.

خرما بنان به سینه ی تابستانی ام

                                           آویخته اند.

بر ساقه های گندم و نارنج می لرزم.

فرزند من هنوز نزاده است

کـ از درد چهره اش را تشخیص می دهم.

و از تحرک زهدانم

بی تابی ی نگاه اش را

              چون چشمه های نیلوفر

                             احساس می کنم.

 

آیا زمان به خاطره ی زهدانم باز خواهد گشت ؟

و مهربانی را از آیینه ی جنینی ام خواهد آموخت؟

 . . . . . . . . .

. . . . . . . . .

 (بخشی از منظومه ی ایرانی)

غلامرضا بروسان

[۱۳۹۰ ـ ۱۳۵۲  خورشیدی / ۲۰۱۱ ـ ۱۹۷۳ میلادی]

حرف بزن می خواهم صدای ات را بشنوم

 

 

حرف که می زنی انگار

سوسنی در صدای ات راه می رود

حرف بزن

می خواهم صدای ات را بشنوم

تو باغبان صدای ات بودی

و خنده ات

دسته کبوتران سفیدی

که به یک باره پرواز می کنند.

 

تو را دوست دارم

چون صدای اذان در سپیده دم

چون راهی که به خواب منتهی می شود

تو را دوست دارم

چون آخرین بسته ی سیگاری در تبعید.


 

سارا شفیع خانی

خاطراتی که هرگز زاده نشدند

 

باید رنگ ها را  در هم بیامیزم

تا   نقاشی شود

شعری که از چهره ات می شناسم

سپید  نیست

اما

بر سیاهیِ ی ناشناخته ها 

سپید رنگی است که فریاد می زند 

یک جای کار می لنگد.

باید  به عرض شانه های ات شعری بنویسم

تا در بر بگیردت

احاطه ات کند

به سان پیچکی بر شاخه ی طرد و شکننده ی نعنا 

یا شاخه ی انگوری

بر آلاچیق.

چونان که مست شوی

و بشناسد شعرم راستی ات را 

درستی ات را

پیش از آن که  هوشیاری 

فراز کند دروغ را

و نیم رخ ات  دوباره

فرو  رود  در سیاهی ی ابهام.

تو  می روی

اما

خاطراتی که هرگز زاده نشدند    

می مانند 

رشد می کنند

گل می دهند

و مرا به خنده وا می دارند

حتّا بیش از آن که

تو مرا خندانده باشی.  

       
 
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

    شماره‌ی ۸۳۴ ـ جمعه ۴ فروردین ۱۳۹۶

  No. 834 - Friday 24 March 2017

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

نمونه‌هایی از  سروده های سده ی   دهم  قمری  ||||    شانزدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



شاه طاهر

شاه طاهر حسینی‌ی خواندی‌ی انجدانی‌ی دکنی

[ سده‌ی دهم   قمری / ۱۶ میلادی]

 

۱

بنمود ماه نیم شب از گوشه یی رخسار خود

از ماه کمترنیستی بنما تو هم دیدار خود

عید است و خوبان جلوه گر هر سو تماشای دگر

صد خار حسرت در چگر ما را  ز گل رخسار خود

دارم دلی و صد هوس مهری نمی بینم زکس

پیش که گویم یک نفس حال دل بیمار خود

از بیم خویش یک زمان چون نیست یارای فغان

با نی نهادم در میان راز دل افگار خود

تا نی به آواز حزین گوید، بر ِ آن نازنین

حال دل اندوهگین از ناله های زار خود

سیل سرشکم دم به دم سازد به رسوایی علم

شرمنده گی ها می کشم از دیده ی خونبار خود

طاهر  ره آن سنگ دل شب کرده ای از اشک گل

امروز خواهی شد خجل از گریه ی بسیار خود

 

۲

امید وصل نرفت از دل فگار هنوز

نشسته ام به سر راه انتظار هنوز

دلم ز آتش عشق تو بی قرار و همان

ز گریه غرقه به خون چشم اشکبار هنوز

ز شوق روی تو داریم جان همه حسرت

ولی ز روی تو هستیم شرمسار هنوز

گمان مبر که به آخر رسد حکایت عشق

چو هست حسن تو را ابتدای کار هنوز

شراب بی خودی از سرگذشت طاهر را

نشد خلاص ز درد سر خمار هنوز

 

۳

تو ناوک می زنی بر سینه و من در غم آن ام

که  پیدا می شود از زخم تیرت زخم پنهانم

ز تو صد غنچه ی امید در دل داشتم پنهان

شکفت آخر گل نومیدی از هر خار مژگانم

نه کام از بخت دارم نه امید زیستن بی او

ندانم چون کنم در چاره ی این کار ، حیران ام

دوا از من که هستم بی سر و سامان چه می خواهی

که من وارسته از فکر سر و فارغ ز سامان ام

 

۴

برخیز و برکش تیغ کین تا دادن جان بنگری

وز خنجرم بشکاف دل تا داغ پنهان بنگری

سرو از قدت گردد خجل چون سوی باغ آری گذر

گل آب گردد از حیا گر در گلستان بنگری

جایی که آن رشک قمر گردد به خوبی جلوه‌گر

ای دیده شرمت باد اگر در ماه تابان بنگری

در مجلس ما ای خضر از چشمه‌ی حیوان مگو

کـ از شرم بربندی زبان گر لعل جانان بنگری

طاهر ز خود بی‌گانه شو تا آشنای او شوی

وز دیدن خود در گذر تا روی‌اش آسان بنگری

 


 

 

 

۵

برآمد گل از مطلع شاخ دیگر

چو خورشید از این کاخ فیروزه منظر

عیان شد پس از ظلمت دی شکوفه

کما اَدبرَ اللیل و الصُبحُ اَسفَر*

صبا جوید از عطسه ی خار نافه

هوا گیرد از گریه‌ی بید عنبر

معطر از آن گشته پیراهن گل

که در زیر او غنچه افروخت مجمر

از آن قد بر افروخت در باغ نرگس

که در گوش گل افکند حلقه ی زر

و ز آن منحنی گشت قد بنفشه

که بوسد کف پای سرو و صنوبر

چرا خاک  زر می شود در کف گل

اگر نیست گل در چمن کیمیاگر

کنون کـ از گل آتش پرست است طبع اش

فروزد بر آتشگه شاخ آذر

از آن آب آتش مزاج ار توانی

پی ی دفع سوءالمزاجم بیاور

..........................................

.........................................

 

* همان گونه که شب چو رفت سپیده بر آید

 

 

۶

لطف ساقی تا به می همدم نمی سازد مرا

فارغ از اندیشه‌ی عالم نمی‌سازد مرا

باد بوی زلف یار آورد ور نی بوی گل

این چنین آشفته و درهم نمی‌سازد مرا

گرچه می از آینه‌ی  دل می‌زداید غم ولی

یک‌زمان آن فکر او بی‌غم نمی سازد مرا

از سفال درد درد محنت و غم می‌کشم

باده‌ی عشرت ز جام جم نمی سازد مرا

تا خیال آن پری از خود مرا بیگانه کرد

آشنایی با بنی‌آدم نمی‌سازد مرا

چون بنای هستی‌ی من رو به ویرانی نهاد

سیل اشک و دیده‌ی پُرنم نمی‌سازد مرا



















         
       

بالای صفحه