_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

    شماره‌ی ۸۳۵ ـ جمعه ۱۱ فروردین ۱۳۹۶

  No. 835 - Friday 31 March 2017

 
 

 

 

 

 

 تارنمای صمصام کشفی

م

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

    


سید علی صالحی

تنها دلواپس غریزه ی لب‌خندم

 

ساده‌گی را

من از نهان یک ستاره آموختم

پیش از طلوع شکوفه بود شاید

با یاد یک بعداز ظهر قدیمی

آن قدر ترانه خواندم

تا تمام کبوتران جهان

شاعر شدند

 

ساده‌گی را

من از خواب یک پرنده

در سایه‌ی پرنده‌یی دیگر آموختم

باد بوی خاص زیارت می‌داد

و من گذشته‌ی پیش از تولد خویش را می‌دیدم

ملایکی شگفت

مرا به آسمان می‌بردند،

یک سلول سبز

در حلقه‌ی تقدیرش می‌گریست،

و از آنجا

آدمی . . .  تنهایی‌ی عظیم را تجربه کرد

 

دشوار است . . .  ری‌را

هر چه بیشتر به رهایی بیاندیشی

گهواره‌ی جهان

کوچک‌تر از آن می‌شود که نمی‌دانم چه . . .!

 

راهِ گریزی نیست

تنها دلواپس غریزه‌ی لب خندم،

ساده‌گی را

من از همین غرایز عادی آموخته‌ام

 


مهرنوش قربانعلی

همه ي جهان نبوده ام

 

آن قدر كشيده‌تر از من است

اين درخت

كه به ياد مي‌آورم

همه ي جهان نبوده ام

و نبض باد مي‌تواند

آكنده از نفس‌هاي تو باشد

 

چند ساله مي‌تواند باشد

كه زمين سر بر پاي اش گذاشته است؟

و برگ‌هاي اش

بركوچكي ی دل تنگي‌هاي ام مي‌وزد

 

نبض باد مي‌تواند

آكنده از نفس‌هاي تو باشد

و اين درخت شايد

گوشه یي از چشم‌اندازي پهناور . . . . .

حسین زرآسوند

نوروزِ دهکده

 

نقشِ پنجه یِ حنا

نخ آویزِهایِ اسپند

گل دوزی یِ پرستو

گل دوزی یِ آفتاب

بر دیوارِ سپیدِ گِلی

 

قُل قُلِ کتری

سه پایه

"انگِشت های" سرخ

سرکِ نرمِ شعله

قوری یِ چینی

منقل ورشو

"هزارپیشه"

جامِ آبِ تازه و استکان

 

"دوری" یِ اسپند دانه

"دوری" یِ گندم و شاه دانه

"دوری" یِ کشمش

بادام

گردو

 

بویِ تندِ عود

بویِ آرامشِ اسپند

بویِ تازه یِ نان

 

شُپ‌ شُپِ "ملار"

جرنگِشتِ "ریال"

زنگوله

عوعو

قهقهه

گفت و گویِ مهربان

 

گونه هایِ گل انداخته

طُره هایِ شبق

"مینا"یِ بنفش

لچکِ منجق و الماس نما

"بندسیزن" نقره و "ریالِ قجری"

پیرهنِ اطلسِ صورتی

ردیفِ "ریال" بر سینه

ردیفِ "ریال" بر کناره یِ دامن

"قِر" مخملِ عنابی

گام هایِ سبکِ حنایی

شِف شِفِ لباسِ نو

 

بال‌ بالِ پرستو بر برگه یِ ایوان

رادیوِ ترانزیستوری

راشد

سُرنا و دهل

بوسه یِ آفتاب بر کاکلِ بیشه

بهار 

       
 
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

    شماره‌ی ۸۳۵ ـ جمعه ۱۱ فروردین ۱۳۹۶

  No. 835 - Friday 31 March 2017

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

نمونه‌هایی از  سروده های سده ی   دهم  قمری  ||||    شانزدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



سحابی‌ی استرآبادی

کمال‌الدین سحابی ی استرابادی

[ سده‌ی دهم قمری / ۱۶ میلادی]

 

۱

آن لعل به کام در نیامد مارا

آن باده به چام درنیامد مارا

از عشق نه عقل گشت آگاه نه علم

این صید به دام  درنیامد ما را

 

۲

گه نور علا مقام بینم خود را

گه ظل و گهی ظلام  بینم خود را

چشمم ز فلک برون و شخصم در خاک

یارب چه کنم؟ کدام بینم خود را

 

۳

هر تازه گلی که زیب این گلزار است

گر بینیّ و گر نبینی خار است

از دور نظاره کن مرو پیش که شمع

هر چند که نور می نماید نور است

 

۴

گفتم همه بی داد نمی باید کرد

گفتا که زخود یاد نمی باید کرد

گفتم که چنان گوی سخن تا شنوم

خندید که فریاد نمی باید کرد

 

۵

قومی که دل از جان ابد زنده کنند

نظاره ی این سپهر گردنده کنند

بی منت چشم و لب بدین بی خبران

هر لحظه هزار گریه و خنده کنند

 

۶

بس ساده دلا کـ از این ره آگاه افتد

بس اهل خرد که در تک چاه افتد

این کار حوالتی نه علم و عملی ست

چون کنج که تا که را بر او ره افتد

 

۷

او  آب جمال داده گلزار تو را

او آتش قهر زد خس و خار تو را

ای آمده در شور که: او کو، او کو

این کیست که کرده گرم بازار تو را


 

 

 

۸

هر قرعه که زد حکیم درباره‌ی ما

دیدیم نبود غیر آن چاره‌ی ما

بی‌حکمت نیست هرچه از ما سرزد

مأموره ی اوست نفس امّاره‌ی ما

 

۹

هستی‌ی مرا گشت هنرها همه عیب

ناگاه چو افتاد بر او پرتو غیب

نیلوفر صبح خودنمایی می‌کرد

چون مهر بلند شد فرو رفت به جیب

 

۱۰

عشق آمد و هر زیان و هر سود بسوخت

جز وجه ابد هرچه که بنمود بسوخت

یعنی به جهان هستی‌ام آتش زد

هر چیز در او سوختنی بود بسوخت

 

۱۱

هرجا عشق است کام و ناکام کجاست

سیمرغ اسیر دانه و دام کجاست

افسانه‌ی هر دو کوُن بر دل خواندم

او می‌نالد همان، که آرام کجاست

 

۱۲

ای عشق به درد تو سری می‌باید

صید تو ز من قوی‌تری می‌باید

من مرغِ به یک شعله کباب‌ام، بگذار

کـ این آتش را سمندری می‌باید

 

۱۳

وصل تو به هر صفت که جویند خوش است

راه تو به هر قدم که پویند خوش است

روی تو به هر چشم که بینند نکوست

نام تو به هر زبان که گویند خوش است

 

۱۴

ای دعوی‌ی عشق کرده آیین  تو کو

قطع نظر از عقل، دل و دین تو کو

ای دم زده از داغ وفا لاله صفت

پیراهن چاک چاک خونین تو کو

         
       

بالای صفحه