_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

    شماره‌ی ۸۳۹ ـ جمعه ۸ اردیبهشت ۱۳۹۶

  No. 839 - Friday 28 April 2017

 
 

 

 

 

 

 تارنمای صمصام کشفی

م

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

    


نیما یوشیج

(علی اسفندیاری)

[۱۳۳۸ـ ۱۲۷۶خورشیدی / ۱۹۶۰ ـ ۱۸۹۷ میلادی]

خنده ی سرد

 

صبحگاهان که بسته می‌ماند

ماهی‌ی آبنوس درزنجیر ،

دم طاووس پر می‌افشاند ،

روی این بام تن بشسته زقیر.

 

چهره سازان این سرای درشت ،

رنگدان‌ها گرفته اند به کف .

می‌شتابد ددی شکافته پشت ،

بر سر موج‌های همچو صدف.

 

 

خنده ها می‌کنند از همه سو ،

بر تکاپوی این سحر خیزان .

روشنان سر به سر در آب فرو ،

به یکی موی گشته آویزان .

دل ربایان آب بر لب آب

جای بگرفته‌اند .

رهروان با شتاب و در تک و تاب

پای بگرفته اند.

 

 

لیک بادِ دمنده می آید ،

 سرکشَ و تند ،

 لب از این خنده بسته می‌ماند

 هیکلی ایستاده می‌پاید.

 

 

صبح چون کاروانِ دزد زده ،

 می‌نشیند فسرده ؛

 چشم بر دزد رفته می دوزد

 خنده ي سرد را می آموزد .

 

اسفند ماه سال ۱۳۱۹

 


نسیم خاکسار

دو شعر

 ۱

دانستن

مي دانم

        دروغ مي‌گویي
       وقتي مي‌گویي

       تا ابد دوستت خواهم داشت
       مثل آفتاب
       كه قول داده است بتابد تا عصر

        اما درنيامده
         پنهان مي شود
         پشت لكه ابري
         مثل نسيمي
        كه قرار است برگ هاي رازقي را فقط تكان بدهد
         و توفان مي شود
         و غمي كه قرار است
         يكي دو روز بماند
         و مي ماند
         براي هميشه با من.

         با اين همه، اما
         باورت مي‌كنم.

۲۰ ژوئن ۱۹۹۹  - اوترخت

نسیم خاکسار

دو شعر

 

۲

گردش در مدارهای یقین

 

روی از من برنتاب

تیپای ام بزن!

با این عمل بیشتر آشنای ام

نگو نمی‌دانم

بگو: نه!

این واژه را بیشتر می‌شناسم

بگذار زمین در مدار دو یقین بچرخد.

 

در برزخ بین ابهام و پرسش

در قهوه‌خانه‌یی پرت

کنار فاحشه یی پیر نشستم

و از او خواستم

تا جهان را

برای ام تفسیری دوباره کند.

 


 

الهام اسلامی

[۱۳۹۰ ـ ۱۳۶۲  خورشیدی / ۲۰۱۱ ـ ۱۹۸۳ میلادی]

قلبم را کنار آتشی گرم می کنم

 

قلبم را کنار آتشی گرم می کنم

که صورتم را می سوزاند

 

من فیل مهربانی بودم

با عاج های سفید

 

اسبی بودم درخشنده چون صبح

در ایران باستان زنده گی کرده ام

 

در کناره های خزر

و دامنه های البرز مرا پوشاند

 

سفالینه‌یی بودم در عهد هخامنشی

با الفبای نامعلومی بر کتف

 

ستاره یی رصد نشده در نیشابور بودم

کتابی کهنه در کتاب‌خانه ی توس

که مغولان آتشم زدند

 

چشمه ی خنکی در شهریور

و در همه ی اعصار زنی بودم رشید

که به دخترانش نخ ریسی می آموخت



































 

       
 
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

    شماره‌ی ۸۳۹ ـ جمعه ۸ اردیبهشت ۱۳۹۶

  No. 839 - Friday 28 April 2017

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

نمونه‌هایی از  سروده های سده ی   دهم  قمری  ||||    شانزدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



قاسم اردستانی

شیخ ابوالقاسم قاسمی‌ی اردستانی

[ سده‌ی دهم قمری / ۱۶ میلادی]

 

 

۱

خرابی ی دل عاشق ز چشم مست تو باشد

شکست خاطر ناشاد ما به دست تو باشد

تو شمع جمعی و پروانه ی تو جان عزیزان

مرو که رونق این مجلس از نشست تو باشد

بیا که صد صدف طاعت فدای بزم سرایی

که هم پیاله لب لعل می پرست تو باشد

بیا که حور و پری گر هزار جلوه نمایند

نه چون کرشمه یی از چشم نیم مست تو باشد

شکست کار تو قاسم ز کار توست و گرنه

تو کیستی که کسی در پی‌ی شکست تو باشد

 

 

۲

از سخن پر در مکن همچون صدف هر گوش را

قفل گوهرساز یاقوت زمردپوش را

در جواب هر سووالی حاجت گفتار نیست

چشم گویا عذر می خواهد لب خاموش را

خوابگاه از فرش اطلس کن که نامحرم بود

صورت دیبای بستر آن بر و آغوش را

برنمی تابد لب ات از لطف آب زنده گی

خضر اگر پیش آورد جامی میالا هوش را

قاسمی ما یر به سر عیب ایم در زیر سپهر

آه از آن ساعت که بردارند این سرپوش را

 

 

۳

آیینه ی جمال ازل چیست ؟ روی دوست

خوش آن که کرد روی ارادت به سوی دوست

گر آفتاب قبله شود، آسمان، حرم

حاشا که من سجود کنم جز به سوی دوست

خواهم ز تن برآیم  چون مشتری و ماه

گرد جهان بگردم در جست و جوی دوست

بعد از هلاک، مهر تو ورزد که مرگ نیز

از جان قاسمی نبرد آرزوی دوست

 

 

۴

ز بار دل همی خواهم که دل از سینه بردارم

نیارزد سر به این زحمت که من از درد سر دارم

اگر خاموش بنشینم بپنداری که خرسندم

سراپا درد و داغ ام لیک دندان بر جگر دارم

نه عمر خضر می خواهم نه آب چشمه ی حیوان

اسیر درد هجران ام تمنای دگر دارم

حدیث بزم خاص و عزت اغیار می دانم

ز طرز اختلاط ات با هوسناکان خبر دارم

نیامد خواب در چشمم چو قاسم تا سحر شب ها

که آن چشمان خواب آلود در پیش نظر دارم







۵

من ام بی روی تو سالان و ماهان

هلاک خویش را جویان و خواهان

دل مشتاق من صابر نگردد

به وصل دیر دیر گاه گاهان

ببار ای ابر رحمت تا توانی

که خاک تشنه جویان است بارا

فتد بر زنده رود از لعل اش ار عکس

شکر بار آورد کشت صفاهان

نهان کن کشتن قاسم که خوش نیست

سر درویش بر فتراک  شاهان

 

 

۶

زترک‌ تازی‌ی این رومیان زنگ سوار

بر آن سرم که بگیرم ز زنگ و روم کنار

جهان بگشتم و یک دل نیافتم خشنود

زهی زمانه‌ی بد مهر و چرخ ناهموار

مرا ز بخت همی گل شکفتی از برگل

به غیر خار نروید کنون‌ام از برخار

فراغت و طرب و امن و عیش و شباب

ببرد از من یک یک زمانه‌ی غدار

بهار عمر مرا چون رسید فصل خزان

به کوه و صحرا خواهی خزان و خواه بهار

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

 

 

۷

دگر که نور دهد کلبه‌ی خراب مرا

که شد ز روز فراموش آفتاب مرا

فرشته بر در و بامم بسی طواف کنند

اگر تو پای نهی مجلس شراب مرا

شبی بهشت برین را به خواب می‌دیدم

به روز وصل تو تعبیر رفت خواب مرا

دگر به عشوه مزن بر جراحت‌ام الماس

بس این قدر که نمک ریختی کباب مرا

چو قاسم امشب‌ام از دیده خواب رفته که دوش

طلوع در دل شب بود افتاب مرا


















         
       

بالای صفحه