_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

    شماره ی ۸۴۴ ـ جمعه ۱۲ خرداد ۱۳۹۶

  No. 844 - Friday 2 June 2017

 
 

 

 

 

 

 تارنمای صمصام کشفی

م

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

    


نادر نادرپور

[ ۱۳۷۹ ـ ۱۳۰۸ خورشیدی / ۲۰۰۰ ـ  ۱۹۲۹میلادی]

دو شعر

 

۱

گفتند : از درخت سخن گفتن

در روزگار آتش و آهن ، جنایتی است

اما من از درخت سخن گفتم

زیرا که هر درخت به چشم من آیتی است

از معجزی که آدمی اش نام کرده اند

 

گفتند : آنکه خنده به لب دارد

نشنیده بی گمان خبر هولناک را

من خنده یی شگفت به لب دارم

زیرا کبوتران من از آستان صبح

پایان آن خبر را اعلام کرده اند

 

 

۲

شعری ست در دلم

شعری که لفظ نیست ، هوس نیست ، ناله نیست

شعری که آتش است

شعری که می گدازد و می سوزدم مدام

شعری که کینه است و خروش است و انتقام

شعری که آشنا ننماید به هیچ گوش

شعری که بسته گی نپذیرد به هیج نام

 

شعری ست در دلم

شعری که دوست دارم و نتوانم اش سرود

می خواهم اش سرود و نمی خواهم اش سرود

شعری که چون نگاه ، نگنجد به قالبی

شعری که چون سکوت ، فرو مانده بر لبی

شعری که شوق زندگی و بیم مردن است

شعری که نعره است و نهیب است و شیون است

شعری که چون غرور ، بلند است و سرکش است

شعری که آتش است

 

شعری ست در دلم

شعری که دوست دارم و نتوانم اش سرود

شعری از آن چه هست

شعری از آن چه بود

 


 

شیدا محمدی

چند شعر کوتاه

 

۱

به شکلِ نتْ در آمده‌ای

در پیانوی‌ی تن من.

 

۲

دل‌تنگی

شکلِ پیراهنِ آبی‌ی توست

که عصر

ساعت پنج    به خانه  برمی‌گردد.

 

۳

آینه دروغ می‌گفت

من تکرار تو بودم

هر بار که پلک می‌زدم

تِرَنی از میانِ ما رد می‌شد.

 

بيژن الهی

[۱۳۸۹ ـ ۱۳۲۴ خورشیدی/  ۲۰۱۰ ـ ۱۹۴۵ میلادی]

دو شعر

 

۱

پری خوانی

 

در این نگین،

 بر انگشتی ـ که زیر نور معیّن

 می لرزد

 از زور خسته‌گی

اکنون در این نگین،

 او را ببین!

آزادی‌ی رفتارش

 جنگلی را مانَد ـ در وزشی روشن؛

 به همان کمال و

 هم ـ به همان آسانی

 که یکی دیگر را ـ وجوه الماسی

 تکذیب می کنند و تایید می کنند.

 

۲

مطلع

 

می رود آهو

و می روی،

 که

 نفحه یی: طولانی ـ

 پس،

 درین مشتِ علف،

 ربّ الفلق.

می روی ای آهو. آه! ـ

 می رود آهوی هو

 

و هوی آهوست ـ چنان

 ـ که منظره ی سرخ گوییا

 بدان می اندیشد.

 


 

شیدا محمدی

چند شعر کوتاه

 

 

۴

غمگین‌ام غمگین‌ام!

مثل عصرهای جمعه

و مرگ

دهان دل‌تنگی‌ام را با بوسه‌ای می‌بندد.

 

۵

آرزوهامان را آورده‌ایم

هر کدامْ سرِ میزی

به شرط چاقو

















       
 
       

بالای صفحه

 

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

    شماره ی ۸۴۴ ـ جمعه ۱۲ خرداد ۱۳۹۶

  No. 844 - Friday 2 June 2017

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

نمونه‌هایی از  سروده های سده ی   دهم  قمری  ||||    شانزدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



ضمیری‌ی اصفهانی

مولانا کمال‌الدین حسین ضمیری‌ی اصفهانی

[ سده‌ی دهم قمری / ۱۶ میلادی]

 

 

۱

ای عهد شکن آن همه صحبت به کجا رفت

آن بستن پیمان محبت به کجا رفت؟

خوی کرده رخ از تشنه ی دیدار چه پوشی

ما هیچ نگوییم، مروت به کجا رفت؟

555

 

۲

مشکل شده کارم زتو، درد دلم این است

آگه نه‌ای از درد دل‌ام، مشکل‌ام این است

سیلاب سرشک از در او می‌بردم آه

عمری اثر گریه‌ی بی‌حاصل‌ام این است

555

 

۳

اگر بینم که از کوی‌اش کسی دل‌شاد می‌آید

فریبی کـ از وی اوّل خورده بودم یاد می‌آید

به‌دام انتظار او من آن مرغ گرفتارم

که جانم می‌رود تا بر سرم صیاد می‌آید

555

 

۴

نومید چو آیم به‌سر کوی تو گویم

امیّد که این بار چو هربار نباشد

فریاد از آن لحظه که درد دل‌ام آن شوخ

پرسد ز من و قوت گفتار نباشد

555

 

۵

دور از تو گریه هم نتوانم به کام کرد

ترسم که سیل اشک از این دورتر برد

سر در جهان نهاد ضمیری سرشک تو

ترسم ز جور یار به‌عالم خبر برد

555

 

۶

آن‌چه می‌بینم به روی‌ات نیست با روی دگر

ورنه می‌دادم ز جورت دل به بدخوی دگر

زآن‌همه خواری که آمد بر من از عشق‌ات نماند

پای رقتن زآستان‌ات بر سرکوی دگر

555







۷

می‌کشد سرو قدت را به کنارم امروز

آرزویی که به‌دیدار تو دارم امروز

آن‌چه دوشینه به من حسرت دیدار تو کرد

به دعا آه اگر دست برآرم امروز

555

 

۸

درمانده به درد دل بی‌حاصل‌ خویش‌ام

رو همدم و بگذار به درد دل خویش‌ام

گیرد همه کس روز جزا دامن قاتل

جز من که به جان منفعل از قاتل خویش‌ام

555

 

۹

فریب بین که فرستد نوید وصل دمادم

به این خیال که شاید در انتظار بمیرم

نداده وعده‌ی وصل‌ام به روز حشر ضمیری

ز بیم آن‌که مبادا امیدوار بمیرم

555

 

۱۰

پیش نظر چو آورم وعده‌ی لطف یار را

ذوق وصال طی کند صدمت انتظار را

غمزه‌ی تیزچنگ را جام عتاب پر مده

گرم به خون من مکن چشم ستیزه‌کار را

555

 

۱۱

دگر از حال خود با یار می‌دانم چه می‌گویم

به او گر می‌رسم این‌بار می‌دانم چه می‌گویم

به او گر می‌رسم اظهار رنج‌اش می‌کنم امّا

نمی‌رنجانم‌اش بسیار و می‌دانم چه می‌گویم

555

 

۱۲

دلا چون ما همه مهر و وفاییم

کجا در خاطر آن مه در آییم

نشسته گرد خواری بر رخ از عشق

به چشم غیر از آن کم می‌نماییم

در وصل‌اش زنم هر دم ضمیری

که تا بر خود بلا را در گشاییم

 

         
       

بالای صفحه