_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

   شماره‌ی ۸۵۰  ـ جمعه ۲۳ تیر ۱۳۹۶

  No. 850 - Friday 14 July 2017

 
 

 

 

 

 

 تارنمای صمصام کشفی

م

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

    


محمود مشرف آزاد تهرانی (م. آزاد)

[ ۱۳۸۴ ـ ۱۳۱۲ خورشیدی / ۲۰۰۵ ـ  ۱۹۲۳ میلادی]

          چند شعر

 

۱

روشنان

 

پرنده یی که فرود آمد از حصار بلند

در آستانه ی آتش نشست

خموش وار نگاهی کرد

به روشنان که در آفاق رود آسودند.

 

۲

رهگذر

 

باغ من از پرنده تهی ست

باغ من از پرنده تهی

مثل نگاه منتظری ست

که خسته در آستانه ی در

 نشسته است.

و می نگرد

که رهگذرانی از سر کوچه

می گذرند.

 

 

۳

صدای شط برهنه

 

برای شما

برای همه ی درخت ها و ستاره ها

برای شما که صدای شط برهنه را شنیده اید

(شما که در نگاه شما پرنده غروب می کند)

صدای دعای طلوع

و طلوع دعای صداها را

به رهاورد

               آورده ام!

 

۴

باران

 

ای دیر سفر پنجره بگشای و تماشا کن

این شب زده مهتاب گل آسا را

این راه غبار آلود

این زنگی ی شب فرسود

وین شام هراس آور یلدا را.

این پنجره بگشای، که مرغ شب

می خواند

شادمانه

               دریا را...

 



















بیژن جلالی

       [۱۳۷۸ ـ ۱۳۰۶ خورشیدی / ۱۹۹۹ ـ  ۱۹۲۷]

چند شعر

 

۱

چون برگی

به جهان

آویخته‌ام

 

۲

هر روز

اندکی مردن

و گاه بسیار مردن

برای این‌که

زنده باشیم

 

۳

هوای رفتنم هست

افتان و خیزان

به سو‌یی که نمی‌دانم

و به جایی

که جایی نخواهد بود

 

۴

فصل تمام شدن‌هاست

همه‌چیز به سوی خاطره ی خود

خم شده است

و گویی دستی

همه‌چیز را می‌چیند

 

۵

من با خیالی

زندگی کردم

خیالی که هرگز آن را

باور نداشتم

و اکنون با خیالی

خواهم مرد

در عین بی‌خیالی

 


 

مهرنوش قربانعلی

طبيعت بي‌جان

 

شمالي كه در كوله‌ام آورده‌ام

تو را كم مي‌آورد

باراني!

كه قرار بود

نفس نفس روزهاي ام را تر كني

.

نمي‌توانم خلاف طبيعتم از اردیبهشت نگاه ات سبز نشوم

.

 

هزارچم تونل‌ها را دور مي‌زنم

مه كه سنگين مي‌شود

صدايي درهم مي‌پيچد

ها آ آ آ ...

مشت مي‌كوبد

هو و و و...

.

شيشه را پايين مي‌كشم

مي‌خواهم رودررو

با تنهايي‌ام مچ بياندازم!

       
 
       

بالای صفحه

 

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

   شماره‌ی ۸۵۰  ـ جمعه ۲۳ تیر ۱۳۹۶

  No. 850 - Friday 14 July 2017

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

نمونه‌هایی از  سروده های سده ی   یازدهم  قمری  ||||     هفدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



سالک قزوینی

محمد ابراهیم سالک قزوینی

[ سدهی یازدهم قمری / ۱۷ میلادی ]

 

 

۱

از آن مشکین کمند افتاده ام در حلقه ی دامی

به هر چشم غزالی دارم از چشم تو پیغامی

هوا شد ابر و گل خندید و بلبل در خروش آمد

بیا مطرب بزن سازی بیا ساقی بده جامی

ندانم این کبوتر نامه ی قتل که را دارد

دلم خون می شود تا می نشیند بر لب بامی

عزیز از بهر آن دارم دل صد پاره ی خود را

که بر هر پاره اش از دل ربایی کنده ام نامی

ز یارانی که پیش از ما از این بستان سرا رفتند

نسیم از بوی گل می آورد هر لحظه پیغامی

دل ات را می کند هشیار از بد مستی ی غفلت

دعا کن در برابر بشنوی از هرکه دشنامی

دل افسرده ام سالک نشد پروانه ی شمعی

ندارد حلقه ی آتش پرستان همچو من خامی

 

 

 

۲

ز دود دل چو گردون عالمی بالای سر دارم

ز چشم تر چو دریا سیرگاهی در نظر دارم

سبک پروازی ی دل از دو عالم برد بیرونم

ندانم نامه ی شوق که را بر بال و پر دارم

معمای وجودم فکر دور اندیش می خواهد

چه حرفم کـ از زمین و آسمان زیر و زبر دارم

به چشم کم مبین در شور اشک آتش آلودم

ز دریا بیشتر آشوب در آب گهر دارم

به صد دریا نشاید شست خون از چشم ساغر ها

اگر چون شیشه ی می آستین از دیده بردارم

بود در دیده ی من عیب من از آب روشن تر

که از هر قطره اشک آیینه در پیش نظر درام

مگر خواهم به  پیری عذر تقصیر جوانی را

چراغ پر فروغم چشم بر راه سحر دارم

نسازم خوابگاه از بستر آسوده گی سالک

چو داغ لاله دایم تکیه بر لخت جگر دارم

 

 

 

۳

خراب می ی بی غش عشق باش

خلیل الله آتش عشق باش

چو در بحر جان افگند عشق شور

شود کوهه ی موج چون کوه طور

دل پیر را عشق برنا کند

دم عشق کار مسیحا کند

به ساقی گری گر محبت نشست
شود عشق از باده ی حسن مست

از این بوته یعنی دل داغدار

برآید زر عشق کامل عیار

۴

صبحی چو جبین نیک بختان

گلگون شده از شفق درختان

صبحی گل روضه‌ی جوانی

سرمشق بهار زنده‌گانی

صبحی چو بیاضِ گردن حور

دیباچه نگار صفحه‌ی نور

صبحی مرآت اهل بینش

سرجوش قوام آفرینش

گل‌برگ ترش صباحت‌انگیز

تُنگ شکرش حلاوت‌ آمیز

پیغام شمال عنبرین دم

هم‌چون نفس مسیحِ مریم

مرغان به ترانه‌ی صبوحی

برهم‌زن توبه‌ی نصوحی

صبح از می‌ی انتعاش سرمست

پیمانه‌ی آفتاب در دست

بت‌خانه‌ی چین چمن ز شنگی

بلبل ترسا و گل فرنگی

سنبل به کمند زلف طرار

بسته به میان غنچه زنار

از هم گل و سبزه گشته ناشی

آن متن نوشته این حواشی

مستِ می‌ی انتعاش بلبل

از خنده فتاده بر قفا گل

تردستی‌ی ابر سایه گستر

هر گوشه فگنده طرح دیگر

آراسته باغ مجلس خاص

گل دایره دست و سرو رقاص

گویا دل شب کشیده باده

نرگس که کلاه کج نهاده

باغ از نم ابر فیض سیراب

برخاسته نرگس از شکر خواب

از موج نسیم سرو بن تر

یک نیزه گذشته آب‌اش از سر

رخ بر رخ گل نهاده سنبل

غلتیده سیاه مست بر گل

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

 .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

 

۵

الوند کشیده بر فلک تیغ

پوشیده زره ز سایه‌ی میغ

سرکش شده قصد جنگ کرده

جا بر در و دشت تنگ کرده

هرگز نبرد سپهر گردان

یک دوره‌ی دورِ او  بیابان

ابدال وش از جهان ریمن

بگذشت و کشیده پا به دامن

از اوج اش اگر به ته فتد سنگ

از چهره ی اسمان پرد رنگ

غلتان ز برش هزار چشمه

هر چشمه چو چشم پر کرشمه

هم لاله عذار و هم سمنبر

از ابر همیشه زیر چادر

اوج اش وطن مجردان است

معراج سلوک سالکان است

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

 .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

         
       

بالای صفحه