_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

    شماره‌ی ۹۲۲ ـ جمعه ۹ آذر ۱۳۹۷

  No. 922- Friday November 30th 2018

 
 

 

 

 

 

 تارنمای صمصام کشفی

م

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

    


محمد مختاری

[ ۱۳۷۷ ـ  ۱۳۲۱ خورشیدی /  ۱۹۹۸ـ ۱۹۴۲ میلادی]

دیدار

 

دیده شدی محاصره  در رویاهای لغزان

دیده شدی و غلظت هول فرو کاست

دیده شدی و بی تابی رخسارش را بازیافت

دیده شدی و  شاخه ی پیوندی ی زمان پُند زد

دیده شدی و  زنده گی از چشم مرده گان بیرون آمد

و نام خود را

              خانه به خانه

                             خواب به خواب و

                                           درخت به درخت

                                                          صدا رد.

به خود سلام کرد

و پاسخ اش هربار

لب های دیگری را در چهره اش گشود

 

درها چه گونه باز شد

درها چه گونه بسته شد

با تو چه کس عبور کرد از این آستانه؟

خانه شکفت و دیدی در خویش

تنهایی از میان جمعیت می رود

جمعیت از میان تنهایی می آید.

شهری در آینه پیدا می شود.

پا می نهی درون اش و از خود عبور می کنی

در همهمه نفوذ می کند خاموشی

خاموش می شوی و همهمه اوج می گیرد

آغاز می شود وزش حس از ایوان خاموش

تا نقطه یی که دنیا را خوانا می کند

مکثی میان تاب و شتاب زمین

انگار

    دنیا پر از صدا باشد

اما تعادل اش را تنها نقطه یی سکوت حفظ کند.

              انگشت می نهی بر لب های ام

              تا آفتاب

              خود را بررای روزی دیگر در دهانمان پنهان کند.

              مخروطی از اشاره ی انگشتانی شیفته بر می آید

              و نقطه همجنان نزدیک می شود

              نزدیک

              تا برشی ناگهانی در مهتاب و

                                           این مهتابی

              از مردمک های سرگردان بگذرد

              آن گاه

                             گم می شود

                             گم می شود

              تا این نگاه کشیده که خود راباز می یابد دوباره

              بر نقطه یی که باز می گردد.

 

              آرام  آرام اشیا

              از سایه های خویش دور می گردند

              و لرزه یی می افتد در پریده گی ی رنگِ خاک

              انگشت می کشم بر گویاترین خاطره ی زمین

              و ز گوشه ی لبان ات

              خطی کشیده می گذرد

              تا نقطه ی تعادل اش را دنیا دنبال کند

 

اکنون درست عشق همان جاست که ایستاده ای

دستی دراز می کنی تا رد گیسو را بگیری

در جنبش زمانی که بازمانده است در رفتارت.


علی رضا بهنام

صدای به تنهایی

 

همیشه ترس من از سکوت

گذشتن از فضاهایی است که در هم فرو می روند

آویزان از دیوار

عبور این همه صدای به تنهایی

و گذشتن از مرز گرگ و میش همراه تک ستاره یی که زندانی ست

همیشه ترس من از بی هوده همراه شدن است

بی هوده شدن

و دیواری که از آن آویزان ام

که تاب این همه را نداشته باشد

 

وقتی صدا از دوردست می پیچد

فضاست که فرو می رود در هم

تنهای هزاران تکه پاره از قوس های اش می زند بیرون

 

صدا به صدا نمی رسد

همیشه ترس من از صدا در پیچ و خم های سکوت

از دویدنی است در پی ی تن های به تنهایی

و همیشه این ترس شبیه ستاره یی زندانی

از درزهای دیوار به گوش می رسد

 

همهمه است

در شبی به وسعت دنیا

تصویرها رژه می روند در خم فضاهای به ناچار

تن ها می دوند اریب در عمق خیابان

آویزان از دیوار

تن های تکه پاره در من فرو می روند

فرود می آیند

و بن بست بی صدا

هنوز صدای ام می کند

 

تصویرهای بی امان با فضاهای فرو رونده در هم

در دوردست

و همین نزدیکی دیوار من است

با منی آویزان

در بین این همه صدای به تنهایی


 

شعری از

فاطمه حق وردیان

 

چشمانم

همیشه ابری ی شمال مادرم!

لب هام

به سرخی ی آذربایجان پدر!

و شانه های برهنه ام

که سپیدی ی استوارش

تیره گی ی کوه ها را به سخره می گیرد

و زیر مهتابی ی پوستم

سپید رود پر خروشی ست

که در انشعابات هندسی ی منظم

پل های تاریخی ی تو را عبور می کنند

 

 

من

شاخه های شکسته ی زنی هستم

که پیش از تو

یک درخت بود  !

       
 
       

بالای صفحه

 

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

    شماره‌ی ۹۲۲ ـ جمعه ۹ آذر ۱۳۹۷

  No. 922- Friday November 30th 2018

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

نمونه‌هایی از  سروده های سده ی دوازدهم  قمری  ||||   هژدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



 

صبا کاشانی

ملک‌الشعرا فتح‌علی‌خان صبا کاشانی

[ پایانه‌ی سده‌ی دوازدهم تا آغازه‌ی سیزدهم قمری / نوزدهم میلادی]

 

 

۱

شبانگه کـ این همای آتشین پر۱

به سوی باختر شد بال گستر

غرابی۲ پر گشود از شرق و آورد

زمین و آسمان در سایه ی پر

به مشکین طره تن پوشید شیرین

به هر مرغوله ۳ پیدا سیمگون بر۴

یکی گنجور هندو باز افشاند

بر این زنگارگون کیمخت۵ ، گوهر ۶

چو از این بیشه شیری آتشین چنگ

شکار انداز شد زی داشت دیگر

ز ناف آهوان سیمگون سم

زمین را نیفه۷ شد پر نافه ی تر

سخن روشن کنم زین در به یاران

شبی تاریک بود و من به غم در

چراغم خانه زاد چشم کژدم

وثاقم خواجه تاش کام اژدر

دو یار غمگسار از زنگ و از روم

یکی در ایمن و دیگر به ایسر

سیه مستی بُد آن سیمین تن روم

که آمودی ۸ بر از کافور و عنبر

نهانی مهر من با خود چو دیدند

به غیرت درفتادند ان دو دلبر

نخست آن زنگی ی سرکش به رومی

زبان بگشود در تندی چو نشتر

بگفتا ای چنین و ای چنان، چند

بود روی من از رشک ات معصفر۹

به دمسازی من ام قایم به یک جای

به غمازی تویی دایم به هر در

ز گفتارش به خود پیچید رومی

بدو گفت ای سیه کار فسونگر

به افسون توام حیران به هر کوی

به نیرنگ توام دروا ۱۰ به هر در

چو بینی پیکرم چون پر طاووس

فرو بندیم ۱۱ بر بال کبوتر

من ام در مشرق و مغرب مسافر

به نشر مدح دارای مظفر

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

۱. همای آتشین پر: خورشید/  ۲. غراب: زاغ، کنایه از سب / ۳. مرغوله: جعد، زلف پیچیده / ۴. سیمگون بر: کنایه از ستاره / ۵. کیمخت: چرم ساغری؛ زنگارگون کیمخت: آسمان / ۶. گوهر: کنایه از ستاره / ۷. نیفه: بقچه / ۸. آمودن: آمیختن / ۹. معصفر: زرد / ۱۰. دروا: سرگردان / ۱۱. فروبندیم: فرو بندی مرا

















۲

چو کرد این لاله۱ سوی بره۲ آهنگ

شد آذرگون ز آذریون۳ لب رنگ

ز مینا گون زمین‌ها آهوان را

زمرد فام شد سم شبه رنگ

کمان رستم اینک بین، که دارد

بروی۴ چرخ چاچی را پر آژنگ

هوا از عکس آن چون پَرّ ِ طاووس

زمین از فیض آن چون پرتو رنگ

چنین روزی نشاید در شبستان

کفی زیر زنخ کفی بر آرنگ

ز جا جستم به صد شادی و بستم

به عزم خاک بوس شه میان تنگ

نشستم بر سمندی دشت پیما

که خرزین زیبدش ایوان خرچنگ

ستام۵‌اش ماه شاید، آسمان جل

رکاب‌اش مهر زیبد، کهکشان تنگ

سواد ملک ری آمد به چشمم

تعالی‌الله، زمینی آسمان رنگ

هوای اش چون بهارستان تبت

زمین‌اش چون نگارستان ارژنگ

 

۱. لاله: مراد خورشید است / ۲. بره: مراد برج حمل است / ۳. آذریون: معرب آذرگون است، گلی باشد زرد  پرزی با ریشه های سیاه دارد و خوش بوی نیست . نوعی بابونه و همیشه بهار و نوعی از شقایق و گل آفتاب پرست و امثال آن گفته اند. / ۴. برو : ابرو /  ۵. ستام: ساخت و یراق زین اسب

 

۳

شنیدم یکی موبد سالخورد

در آن دم که روشن روان می سپرد

تن پاک اش از تابش آفتاب

چو موم اندر آتش، چو شکر در آب

یکی گفت اش: ای پیر دیرینه روز

تن از تابش آفتاب ات به سوز

نبستی چرا در سرای سپنج

سپنجی سرایی پی ی دفع رنج؟

بنالید و گفتا: در این روز کم

گر آسایش از سایه نبود چه غم!

بزرگان چنین از جهان رسته اند

نه چون ما دل اندر جهان بسته اند

چو صاحبدلی بر چهان دل منه

به بی هوده گل بر سر گل منه

از گلشن صبا

 

۴

به نام خداوند بینش نگار

خردآفرین، آفرینش نگار

خداوند این گوهرین بارگاه

برافراز این عنبرین دستگاه

ز پیدایی از آفرینش نهان

ولی نز خداوند بینش نهان

به هر ذره او بر شده آفتاب

به هر قطره او ژرف دریای آب

به بیننده ی آفریننده بین

به ژرفی، یکی در دو بیننده بین

که باز است زین خرد بیننده ات

دری زی بزرگ آفریننده ات

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

 . . . . . . . . . . . . . . . . . .

از خداوند نامه صبا 

         
       

بالای صفحه